Ανασκόπηση: «Only Lovers Left Alive» (2013)

Από τη Βίβιαν Μελικόκη

Θες να δεις κάτι βραδύκαυστο, το οποίο όμως ταυτόχρονα θα σε συνεπάρει σε μια κινούμενη άμμο κινηματογραφικού στιλ, με συνοδοιπόρους τα τράβελινγκ πλάνα στους νυχτερινούς δρόμους του Ντιτρόιτ και της Ταγγέρης και την υπνωτιστική- αισθησιακή μουσική;

Αν ναι, κάτσε αναπαυτικά και βάλε το «Μόνο οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί» («Only Lovers Left Alive») του αγαπημένου Αμερικανού «indie» σκηνοθέτη Τζιμ Τζάρμους. Άλλωστε το επιτάσσει και η συγκυρία, αφού σαν χθες, 25 Μαΐου του 2013, η ταινία «ντεμπουτάρισε» στο κόκκινο χαλί της Κρουαζέτ. Για να σε βάλουμε και σε κλίμα Φεστιβάλ Καννών, το οποίο είμαστε σίγουροι ότι φέτος σου λείπει ακριβώς όσο και σε εμάς.

Οι βιαστικοί και επιφανειακοί θα σπεύσουν να μιλήσουν για μια στιλιζαρισμένη ιστορία δύο χιπστερο-βαμπίρ, η οποία εκτυλίσσεται μέσω μιας άνευρης πλοκής που δεν κορυφώνεται πέραν ελαχίστων εξαιρέσεων.

Όσοι έχουν την υπομονή θα αντιληφθούν, όπως σχεδόν σε όλες τις ταινίες του ο Τζάρμους, πως πρόκειται για μια αλληγορική στηλίτευση του σύγχρονου δυτικού πολιτισμού, ο οποίος, ξεχνώντας τις «ρίζες» του, παραπαίει στο εφήμερο.

Ως άλλοι πρωτόπλαστοι, ο Άνταμ και η Ίβ (Τομ Χίντλεστον και Τίλντα Σουίντον), αιθέρια εξωτικοί και απόκοσμοι, μας ξεναγούν στον ποιητικό τους κόσμο, από τον οποίο δεν λείπουν τα αναμενόμενα homage όχι μόνο σε καλλιτέχνες, όπως μας έχει συνηθίσει άλλωστε ο Αμερικανός σκηνοθέτης, αλλά και σε κιθάρες, όπως οι Gibson, οι Gretsch και άλλες πανέμορφες «αντίκες» από το 1930 μέχρι τα 70s, καθώς και σε ανθρώπους των γραμμάτων, των τεχνών και επιστήμονες, όπως ο Δαρβίνος, ο Γαλιλαίος, ο Τέσλα, οι οποίοι, αφού πρώτα εκδιώχθηκαν, έπειτα εισέπραξαν τον θαυμασμό και την αναγνώριση. Μάλιστα, δεν λείπει το κλείσιμο του ματιού στη θεωρία που ταλανίζει τον φιλολογικό και μη κόσμο ότι ο θεατρικός συγγραφέας Κρίστοφερ Μάρλοου έγραφε τα πονήματα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ.

Οι δύο εραστές ζουν εντελώς ελεύθερα και αντοκομφορμιστικά τον έρωτά τους ανά τους αιώνες, αυτός στη Δύση (Ντιτρόιτ, ΗΠΑ) και εκείνη στην Αφρική (Ταγγέρη, Μαρόκο). Πρόκειται ουσιαστικά για τη μεταφορά του γιν-γιανγκ (χαρακτηριστικό πλάνο των δύο πάλλευκων κορμιών τους στα μαύρα σεντόνια), για το συμβολισμό δύο αντίρροπων δυνάμεων που εξισορροπούν, παρά την απόσταση που βρίσκεται ανάμεσά τους, ως άλλα σωματίδια της Κβαντικής διεμπλοκής. Ο Άνταμ, πιο επιρρεπής στη μελαγχολία και τον εγωκεντρισμό, έχει δίπλα του την Ίβ να τον προσγειώνει και να τον επαναφέρει στη διαχρονική ουσία της αέναης και της άχρονης Ζωής, η οποία δεν είναι άλλη από το να εκτιμάς τη Φύση, να καλλιεργείς την Καλοσύνη και τη Φιλία, και πολύ απλά…. να χορεύεις!!

Άλλωστε με τις απίστευτες μουσικάρες του μπαρόκ λαουτίστα Jozef van Wissem, του συγκροτήματος Sqürl και της αισθαντικής Ανατολίτισσας Yasmine Hamdan, δεν μπορείς παρά να παρασυρθείς σε χορευτικούς ρυθμούς!! (σ.σ. εδώ να αξίζει να πούμε ότι η Λιβανέζα Hamdan δεν εκπλήρωσε την ευχή του Άνταμ «να μη γίνει διάσημη» και μάλιστα πέρυσι το καλοκαίρι επισκέφθηκε τη χώρα μας στα πλαίσια του Summer Nostos Festival 2019 του Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος).

Όταν τα όρια στενεύουν και οι «προμήθειες» τους τελειώνουν, η Τέχνη και ο Έρωτας θα επιτελέσουν επαρκώς το ρόλο της σωσίβιας λέμβου; Η απάντηση επί της οθόνης.

Βαθμολογία: 4/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s