Κριτική για το «El Camino: A Breaking Bad Movie»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Μοιάζει σαν χθες, η μέρα που έπεσε η αυλαία για το «Breaking Bad», μια από τις εμβληματικότερες σειρές που κόσμησαν με την παρουσία τους τηλεοπτικούς μας δέκτες. Κι όμως, έχει ήδη περάσει μία εξαετία από εκείνο το εμφατικό «τέλος»· χρόνος που υπερβαίνει την ίδια τη «ζωή» της θρυλικής σειράς, η οποία ξεκίνησε το 2008 και διήρκεσε πέντε γεμάτες σεζόν. Κι αν, στο μεταξύ, το spin-off «Better Call Saul» είχε καταφέρει να καλύψει κάπως το κενό αυτής της απουσίας, χρυσώνοντας το χάπι στους σκληροπυρηνικούς φαν και συνάμα αποπνέοντας έναν δικό του «αέρα» αυτονομίας, ο εγκέφαλος του οικοδομήματος δεν είχε πει την τελευταία του λέξη. Το κύκνειο (;) άσμα, πιθανότατα, κατέφθασε χθες, 11 Οκτωβρίου, μέσα από τη διαδικτυακή πλατφόρμα του Netflix, η οποία φιλοξενεί το πολυαναμενόμενο τηλεοπτικό γεγονός: «El Camino: Μια Ταινία του Breaking Bad». Φέροντας την υπογραφή του δημιουργού Βινς Γκίλιγκαν σε σενάριο και σκηνοθεσία, η «Breaking Bad» ταινία ξετυλίγει το κουβάρι από το σημείο όπου ολοκληρώνεται η σειρά, διηγούμενη το επόμενο κεφάλαιο της ιστορίας του «απελεύθερου» Τζέσι Πίνκμαν (Άαρον Πολ).

(Ακολουθούν spoilers για τη σειρά Breaking Bad!)

Έχοντας μόλις και μετά βίας ξεφύγει από τα δεσμά της αιχμαλωσίας στην οποία τον υπέβαλε μια αδυσώπητη συμμορία νεοναζί, ο Τζέσι καλείται να συμβιώσει με τα ψυχικά τραύματα των βασανιστηρίων που υπέστη. Ο πάλαι ποτέ φαφλατάς νεαρός που ουκ ολίγες φορές είχε λάμψει διά της απερισκεψίας του, έχει πλέον δώσει τη θέση του σε ένα ερμητικά σιωπηρό κέλυφος ανθρώπου, ο οποίος δείχνει απόλυτα παραδομένος στο μετατραυματικό στρες. Η συμφιλίωση με τις πληγές του πρόσφατου παρελθόντος μοιάζει μονόδρομος προκειμένου να μπορέσει να έχει ξανά πρόσβαση στην προοπτική κάποιου μέλλοντος, τη στιγμή που η αστυνομία εντείνει τις προσπάθειές της για τη σύλληψή του. Αυτή τη φορά θα πρέπει να δώσει μόνος του τη λύση· ο καθηγητής και μέντοράς του στον κόσμο της μεθαμφεταμίνης, χημικός Γουόλτερ Γουάιτ (Μπράιαν Κράνστον), δεν βρίσκεται πια στη ζωή. Με άλλα λόγια, ο φύλακας άγγελος και συνάμα θανατική καταδίκη για τον Πίνκμαν, είναι οριστικά απών…

Με κύριο όχημα τα φλασμπάκ-σήμα κατατεθέν της δουλειάς του Γκίλιγκαν, το «El Camino: A Breaking Bad Movie» μας ξεναγεί στο αδιέξοδο ενός ήρωα με ευαισθησίες, που φαίνεται να τα έχει χαμένα μπροστά στην ωμή βία και τον κυνισμό που χαρακτηρίζουν το μολυσμένο από εγκληματική δράση περιβάλλον του. Όπως θα διαπιστώσουμε, μόνο πανίσχυρα αρχέγονα ένστικτα, όπως αυτό της εκδίκησης, είναι ικανά να τον επαναφέρουν από τον λήθαργο στον οποίο επιλέγει να βρίσκεται. Η μεγαλύτερη επιτυχία του σκηνοθέτη είναι το γεγονός ότι ο Τζέσι πείθει, ακόμα και υπό τις πιο οριακές για τον ίδιο συνθήκες, ότι δεν ανήκει ηθικά σε αυτό τον στυγνό, βίαιο κόσμο. Όσο όμως κι αν η αγωνιώδης προσπάθεια διαφυγής από μια σχεδόν αναπόδραστη μοίρα ξεπατικώνει αρκετή από την ένταση εκείνη που μας είχε καθηλώσει πολλάκις επί των ημερών της σειράς, το «El Camino» δεν ξεφεύγει ποτέ από την αισθητική -και τα κεκτημένα- ενός εκ των πλέον διεκπεραιωτικών επεισοδίων της. Θα ήταν ακραία υπερβολή εάν ισχυριζόμασταν ότι αυτό το «επεισόδιο» θα μπορούσε να καταταχθεί στον «αφρό», ανάμεσα στα καλύτερα των πέντε συναρπαστικών σεζόν που μας χάρισε το «Breaking Bad». (SPOILER ALERT) Η δομή παραείναι οικεία, ενώ η απουσία του πρωταγωνιστή της σειράς, του ένοχα αγαπημένου αντιήρωα Mr. Γουάιτ (σ.σ. εκτός από ένα μικρό αλλά ενδεικτικό cameo), μαζί με όλα όσα πρέσβευε η παρουσία του από ψυχαναλυτική σκοπιά, είναι ένα μεγάλο και δυσαναπλήρωτο κενό. Ελάχιστοι θα διαφωνήσουν με την άποψη ότι επεισόδια όπως τα Full Measure, Ozymandias, Felina, ακόμα και το πειραματικό, βαθιά αλληγορικό Fly είναι τουλάχιστον δύο σκαλιά ανώτερα.

Συνοπτικά, παρότι η «Breaking Bad» ταινία δεν διαφοροποιείται από την πηγή σε βαθμό που να δικαιολογεί απόλυτα την ύπαρξή της, διατηρεί κάποιο σασπένς, διαθέτει μια στιβαρή πλοκή, μας χαρίζει μεγάλες επιστροφές -σε πρωταγωνιστικούς και υποστηρικτικούς* ρόλους- και κυρίως ευεργετείται από μια απολαυστική πρωταγωνιστική ερμηνεία (ο βραβευμένος με Emmy Άαρον Πολ στα καλύτερά του) που σε πείθουν να συνταξιδέψεις μαζί της, σε μια ανηφορική πορεία προς την εξιλέωση… Κι όλα αυτά, δίχως να αποφεύγει κάποιες προβλέψιμες σεναριακές επιλογές σε ορατά σημεία καμπής.

Ήταν λοιπόν το «El Camino» ένα δημιούργημα που μας εξέπληξε ή μας συντάραξε με τον τρόπο (π.χ. τολμηρή δόμηση χαρακτήρων και διαχείριση γκρίζων ζωνών) που το επραξε το «Breaking Bad»; Όχι. Ήταν ένα έργο που απολαύσαμε και μας υπενθύμισε πόσο μας είχε λείψει η σειρά; Σαφέστατα ναι. Είναι όμως αυτό αρκετό για να δικαιολογείται ο ντόρος και η προσμονή που συνόδεψε την ταινία σε όλα τα στάδια παραγωγής της; Η απάντηση επαφίεται στον καθένα μας ξεχωριστά…

*Οι Ματ Τζόουνς και Τσαρλς Μπέικερ επιστρέφουν στους ρόλους τους ως Μπάτζερ και Σκίνι Πητ, κολλητοί του Τζέσι και συνεργοί εγκληματίες. Όμως το πιο αξιομνημόνευτο πέρασμα ανήκει στον 78χρονο Ρόμπερτ Φόρστερ (ο χαρακτήρας που αναζητούσαν όλοι οι κυνηγημένοι ήρωες του Breaking Bad «universe» για να «επανεκκινήσουν» τις ζωές τους), ο οποίος έφυγε σήμερα από τη ζωή, σχεδόν ταυτόχρονα με την κυκλοφορία της ταινίας.

Βαθμολογία: 2,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s