Κριτική για το «Avengers: Endgame»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Στον απόηχο του επιτυχημένου σχεδίου του Θάνος να αφανίσει τα μισά έμβια όντα του σύμπαντος, οι εναπομείναντες Εκδικητές πρέπει να βρουν τον τρόπο να υπερνικήσουν τις δυνάμεις του Σκοτεινού Τιτάνα, στο «Avengers: Endgame» («Εκδικητές: Η Τελευταία Πράξη»), το ύστατο κεφάλαιο του μεγάλου επιλόγου της Marvel για τους Εκδικητές, μετά από 22 ταινίες.

Η έναρξη της ταινίας φέρνει τους δημοφιλείς κόμικ υπερήρωες, αλλά και τους θεατές, αντιμέτωπους με μια αναπόφευκτη συνθηκολόγηση. Δεν είναι ακόμα ο αποχωρισμός του φινάλε, αλλά η επόμενη μέρα της «Αποκάλυψης». Έχοντας ως σημείο αναφοράς την πανωλεθρία στην οποία οδηγήθηκαν οι δυνάμεις του καλού στο χορταστικό «Avengers: Infinity War», τα αδέρφια Άντονι και Τζο Ρούσο διαχειρίζονται για λίγο τις ισορροπίες αυτού του αδιεξόδου προκαλώντας έκπληξη και αμηχανία, στο αναμφίβολα πιο ενδιαφέρον κομμάτι της ταινίας από άποψη πρωτοτυπίας. Είναι όμως θέμα χρόνου να αρχίσουν να ξετυλίγουν το κουβάρι προς τα πίσω, με την πρόθεση να χαρίσουν στους πρωταγωνιστές, και προπάντων στο φιλοθεάμον κοινό, την αδρεναλίνη της τελευταίας μεγάλης περιπέτειας. Η αναίρεση του αναπόδραστου της μοίρας είναι ένα στοιχείο που αφαιρεί κάτι από την αίγλη του απρόβλεπτα ζοφερού φινάλε του «Πολέμου της Αιωνιότητας», αλλά και της πρώτης πράξης του «Endgame», που ουσιαστικά ενίσχυε αυτή την αίσθηση.

Κριτική για το «Avengers: Endgame»

Παρ’ όλες όμως τις ασφαλείς -αν και πάντοτε αρκετά απολαυστικές- σεναριακές επιλογές που χαρακτηρίζουν την πλοκή από ένα σημείο και έπειτα, τα αδέρφια Ρούσο μάς χαρίζουν μια ταινία που αναμφίβολα διαθέτει το νεύρο, τη σπιρτάδα, τον ενθουσιασμό και συνάμα τη νοσταλγική ματιά που οδηγεί στο αποκορύφωμά της τη συναισθηματική φόρτιση του ύστατου αποχαιρετισμού. Τότε, το «Endgame» παίρνει όλο τον χρόνο που θεωρεί απαραίτητο για να αποδώσει στον κάθε χαρακτήρα τις τιμές που του αρμόζουν. Ίσως κάποιες στιγμές, η σπατάλη αυτού του πολύτιμου χρόνου να είναι υπερβολική. Εντούτοις, η επίγνωση ότι «εδώ τελειώνουν όλα» είναι ένα συστατικό που λειτουργεί υπέρ των εύλογων προθέσεων της ταινίας να αποτίσει φόρο τιμής σε καθέναν από τους κόμικ ήρωές της χωρίς να καθιστά την παρουσία κανενός από αυτούς προσχηματική. Ας θυμηθούμε λίγο το «Captain America: Civil War». Με τις αρετές και τις αδυναμίες του, το συγκεκριμένο κεφάλαιο θα μπορούσε να συνοψιστεί ως ένα δίωρο εντυπωσιακών εισόδων και εμφύλιων μαχών ανάμεσα σε φαφλατάδες υπερήρωες, που η ύπαρξή τους έμοιαζε να δικαιολογεί αποκλειστικά την ικανοποίηση των ονειρώξεων των σκληροπυρηνικών φαν. Αντιθέτως, εδώ έχουμε μια αναμέτρηση δίχως αύριο, η οποία διαθέτει πραγματικό χαρακτήρα κατεπείγοντος και δεν είναι απλά ένα φιλικό «macho» ξεκαθάρισμα δίχως πραγματικό διακύβευμα. Από αυτή την τελική αναμέτρηση, δεν επιτρέπεται να λείπει κανείς…

Αλλά και εκείνο το ισοπεδωτικό ταπεραμέντο ή η έπαρση που είχαμε υποστεί σε μεγάλες δόσεις στο παρελθόν, τώρα πια έχουν δώσει τη θέση τους σε χαρακτήρες που εμφανίζονται πιο γήινοι από ποτέ. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στην εμφάνιση του Θορ (ο Κρις Χέμσγουορθ προσφέρει απλόχερα το απαραίτητο comic relief), στον ώριμο, «εξευγενισμένο» Χαλκ (Μαρκ Ράφαλο), στον οικογενειάρχη Τόνυ Σταρκ (Ρόμπερτ Ντάουνι Τζούνιορ) ή στην απροσδόκητη κατάληψη του προσκηνίου από τον πιο προσγειωμένο χαρακτήρα όλων, τον Σκοτ Λανγκ (ο Πολ Ραντ επιστρέφει ως Ant-Man), για να νιώσει ότι η ήττα από τον Θάνος έχει λειτουργήσει ως ένα ηχηρό χαστούκι συνειδητοποίησης της ανθρώπινης, φθαρτής πλευράς αυτών των επίγειων θεών.

Κριτική για το «Avengers: Endgame»

Οι διακριτικές επιρροές από την επική τριλογία του «Άρχοντα των Δαχτυλιδιών» είναι εμφανείς καθ’ όλη τη διάρκεια του έργου, παρακολουθώντας ξεχωριστά τα μονοπάτια των παντοδύναμων μελών της Συντροφιάς των… Πετραδιών, ωστόσο η τρίτη και τελευταία πράξη επιχειρεί ευθέως να αναβιώσει, κυρίως μέσα από τη μνημειώδη τελική αναμέτρηση, κάτι από την ατμόσφαιρα του «Lord of the Rings: The Return of the King». Σίγουρα μια πολύ φιλόδοξη απόπειρα από πλευράς Marvel, σε μια σύγχρονη εκδοχή που είναι αναπόφευκτα προσαρμοσμένη στην εμπορική κόμικ αισθητική που διαρρέει το σύνολο του εγχειρήματος. Όμως ας μη γελιόμαστε: Το αντίο δεν θα μπορούσε να είναι ιδανικότερο, ιδιαίτερα για τους οπαδούς της «υπερηρωϊκής» σχολής της Marvel.

Βαθμολογία: 3/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s