Κριτική για το «The Sisters Brothers»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Ύστερα από τον μεγάλο θρίαμβο που σημείωσε το 2015 με τον Χρυσό Φοίνικα στις Κάνες για το «Dheepan», ο Γάλλος σκηνοθέτης Ζακ Οντιάρ επιστρέφει με την πρώτη του αγγλόφωνη ταινία. Αποτέλεσμα; Μια συνταγή αλά Κοέν: «Οι Αδελφοί Σίστερς» («The Sisters Brothers») είναι ένα σμίξιμο γουέστερν περιπέτειας και μαύρης κωμωδίας που βαδίζει κόντρα στο ρεύμα και εστιάζει δημιουργικά στους χαρακτήρες.

Το 1851 στο Όρεγκον, ο Ίλαϊ (Τζον Σ. Ράιλι) και ο Τσάρλι (Χοακίν Φίνιξ) Σίστερς προσλαμβάνονται για να σκοτώσουν, αφού πρώτα εντοπίσουν με τη βοήθεια ενός ιδιωτικού ντετέκτιβ, τον χρυσοθήρα που έκλεψε από το αφεντικό τους. Στην πραγματικότητα τα πράγματα είναι πολύ πιο περίπλοκα, καθώς ο «στόχος» της καταδίωξης είναι ο εφευρέτης μιας χημικής φόρμουλας που αποκαλύπτει την ύπαρξη χρυσού στο υπέδαφος. Τα δυο αδέλφια θα περιπλανηθούν στις ερημιές της Άγριας Δύσης, εξαπολύοντας ένα ανελέητο κυνηγητό που θα τους οδηγήσει μέχρι το κατώφλι της χαώδους μεγαλούπολης του Σαν Φρανσίσκο.

Κριτική για το "The Sisters Brothers"

Οι πρωταγωνιστές μας, τα διαβόητα αδέρφια Σίστερς, κουβαλούν πάνω τους μερικά από τα πρωτόγονα στοιχεία που συνήθως γίνονται αντιληπτά σε όλες εκείνες τις άξεστες φιγούρες τυχοδιωκτών και εγκληματιών που ορίζουν την οντότητα του Φαρ Ουέστ. Εκ πρώτης όψεως, δεν κάνουν τίποτα παραπάνω παρά εκφράζουν στον απόλυτο βαθμό τον άγραφο νόμο που επιβάλλει η καπνισμένη κάννη ενός εξάσφαιρου.

Στον αντίποδα βρίσκεται το έτερο ζευγάρι, το οποίο απαρτίζουν ο ντετέκτιβ Τζον Μόρις (Τζέικ Τζίλενχαλ) και ο καταδιωκόμενος Χέρμαν Κέρμιτ Γουόρμ (Ριζ Άχμεντ). Η ιδέα του τελευταίου να χρησιμοποιήσει τη δύναμη της «χρυσοφόρου» πατέντας του για να εγκαθιδρύσει μια ιδεατή κοινωνία, και όχι για να ικανοποιήσει ιδιοτελείς σκοπούς, αποτελεί το σημείο απόκλισης από την ομώνυμη νουβέλα του Πάτρικ Ντεγουίτ, την οποία ο Οντιάρ διασκευάζει ευρηματικότατα. Μια ουτοπία γεννιέται, έστω και σαν πρωτοποριακή σκέψη, μέσα στα αφιλόξενα, σκονισμένα σπάργανα ενός κόσμου όπου κυριαρχεί μόνο η δικαιοσύνη του ισχυρού. Ξάφνου, όλα γυρίζουν γύρω από αυτή την ιδέα του χρυσοθήρα, η οποία μοιάζει καταδικασμένη να «κατασπαραχθεί» από το θηρίο της αχόρταγης ανθρώπινης απληστίας, που συμβαδίζει με τη ήθη και τα έθιμα της Άγριας Δύσης.

Κριτική για το "The Sisters Brothers"

Ο Οντιάρ δίνει σε αυτή την απληστία «πρόσωπο» (σ.σ. Τσάρλι Σίστερς), όχι όμως προτού εμβαθύνει με προσοχή, αιτιολογώντας τις αντιλήψεις και τις επιθυμίες καθενός από τους τέσσερις βασικούς χαρακτήρες της ταινίας, οι οποίες διαπλάθονται και βγαίνουν στην επιφάνεια σταδιακά, μέσα από τη μεταξύ τους τριβή. Επιτρέπει έτσι να αναδειχθεί με προσεγμένο τρόπο στο κέντρο του έργου το θέμα της εξέλιξης και των καλών προτύπων που προωθούν τον εκπολιτισμό. Ανάμεσα στον έκρυθμο μέθυσο Τσάρλι, ο οποίος κρύβει τη χαρακωμένη του ψυχή κάτω από βίαια ξεσπάσματα, και τον περισσότερο συγκροτημένο Ίλαϊ, ο δεύτερος είναι ο αδελφός που όχι μόνο φανερώνει σταδιακά κρυμμένες ευαισθησίες και ευγενείς αρετές, αλλά εκφράζει και την πιο πηγαία ανάγκη να ζήσει μια ειρηνική, τακτοποιημένη ζωή, διαβαίνοντας το μεταβατικό μονοπάτι της εξέλιξης. Αυτό είναι κάτι που φανερώνεται ακόμη και στις πιο σπαρταριστές λεπτομέρειες (βλ. αγορά και χρήση οδοντόβουρτσας). Έτσι, η καταδίωξη λαμβάνει χαρακτήρα πάλης ανάμεσα σε ένα παρελθόν οριοθετημένο από ζωώδη, πολεμοχαρή ένστικτα και ένα εξανθρωπισμένο μέλλον στηριγμένο σε υψηλά ιδανικά. Ωστόσο, ακόμη και μέσα σε αυτό το αντιπάλεμα, στο τέλος η αδελφική αγάπη και το «πατρικό» αίσθημα καθήκοντος του Ίλαϊ υπερισχύουν των προσωπικών του «θέλω». Η εξήγηση που δίνεται για αυτή τη στάση λειτουργεί σαν ύστατη απόδειξη ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με την ιστορία δύο επιφανειακά δομημένων ψυχρών δολοφόνων.

kritiki-gia-to-the-sisters-brothers-3

Η άγρια ομορφιά της αμερικανικής Δύσης είναι δοσμένη μέσα από όμορφες λήψεις, μια ανά διαστήματα μαγευτική παλέτα χρωμάτων και εναλλαγές σκηνικού που προκαλούν δέος. Συμπορεύεται με μια πλοκή που διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον παρά τους αργούς ρυθμούς, και μάλιστα συχνά κατορθώνει να εκπλήσσει. Όταν το πράττει, αυτό οφείλεται κυρίως στις πικρά σαρκαστικές διαθέσεις. Τελικά, ο δημιουργός της ταινίας ξεγελά τις μαριονέτες του, στερώντας τους μεν τη δόξα μιας ηρωικής εξόδου, αλλά προσφέροντάς τους μια σχεδόν ανέλπιστη μοίρα: Τη γαλήνη της οικογενειακής θαλπωρής που τόσο -μα τόσο- είχε λείψει από τις ζωές τους.

Το συνολικό αποτέλεσμα οφείλει πολλά στις πρωταγωνιστικές ερμηνείες. Εκεί, τα περισσότερα εύσημα ανήκουν του Τζον Σ. Ράιλι, ο οποίος αναλαμβάνει τον ρόλο με τις εντονότερες εσωτερικές ζυμώσεις και φέρνει -με το παραπάνω- εις πέρας την ερμηνευτική του αποστολή καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού.

Κριτική για το "The Sisters Brothers"

* Η ταινία τιμήθηκε με τον Αργυρό Λέοντα σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ της Βενετίας

Βαθμολογία: 3,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s