Κριτική για το «Beautiful Boy»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Σε σκηνοθεσία Φέλιξ βαν Γκρόνινγκεν, το «Beautiful Boy» («Ένα Όμορφο Αγόρι») είναι ένα τρυφερό και συνάμα πικρό οικογενειακό δράμα που θέτει σε πρώτο πλάνο την αέναη μάχη με τον εθισμό. Η ταινία αφηγείται πραγματικά γεγονότα από τη ζωή του Νίκολας Σεφ (Τιμοτέ Σαλαμέ), ενός ταλαντούχου εφήβου με προοπτικές, που έχοντας φτάσει στο κατώφλι του κολεγίου βρίσκεται αντιμέτωπος με το φάσμα της καθολικής εξάρτησης από τη μεθαμφεταμίνη. Τραγική φιγούρα ο στοργικός πατέρας του Νικ, Ντέιβιντ Σεφ (Στιβ Καρέλ), ένας καταξιωμένος δημοσιογράφος που πασχίζει να διασώσει τον γιο του από τον εφιάλτη των ναρκωτικών, και παράλληλα να κρατήσει τις ισορροπίες στον δεύτερό του γάμο.

Πατέρας και γιος ανεβαίνουν μαζί τον Γολγοθά, ακόμη κι όταν πορεύονται χωριστά. Ο πρώτος προσπαθεί να κατανοήσει τον «εχθρό», πιστεύοντας ότι έτσι θα βρει τον τρόπο να τιθασεύσει τις δυνάμεις που έχουν κυριεύσει την ύπαρξη του γιου του. Ταγμένος στο κυνήγι της ελπίδας, ψάχνει διαύλους για την αποκατάσταση της επικοινωνίας με τον αποπροσανατολισμένο Νικ, θέλει να του δώσει κατεύθυνση και να σταθεί δίπλα του σε κάθε βήμα της εξαντλητικής διαδικασίας αποτοξίνωσης, εκπέμποντας μια ακατανίκητη δίψα να τον βοηθήσει να απαλλαγεί οριστικά από τους δαίμονές του. Τα πισωγυρίσματα είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανηφορικής διαδρομής, προειδοποιώντας ότι η επιστροφή στη ζωή θα είναι μια διαρκής μάχη. Ανάμεσα σε ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, αποτυχημένες προσπάθειες αποτοξίνωσης και ξαφνικές εξαφανίσεις, οι υποτροπές του Νικ μοιάζουν να προμηνύουν τη μοιραία τελευταία κατηφόρα… Πάνω σε αυτά τα ταραγμένα νερά, η ταινία ενώνει τα κομμάτια του παζλ της σχέσης πατέρα-γιου με τη χρήση σποραδικών φλας μπακ, ρίχνοντας φευγαλέες ματιές στην πατρική αγάπη, την παιδική αθωότητα και το καθάριο βλέμμα που, αλλοιωμένο πια, απειλεί να βυθίσει στο σκοτάδι ο εφιάλτης των ψυχοτρόπων ουσιών.

Παρά την σχεδόν τυφλή προσκόλληση σε γνωστές σεναριακές φόρμες (σ.σ. το σενάριο, διά χειρός Βέλγου σκηνοθέτη σε συνεργασία με τον Λουκ Ντέιβις, είναι βασισμένο στα απομνημονεύματα των Ντέιβιντ και Νικ Σεφ), οι συγκρατημένοι τόνοι και οι δυνατές πρωταγωνιστικές ερμηνείες συμπαρασύρουν τα συναισθήματα με φυσικότητα, ενώ η αφήγηση -τουλάχιστον- αποστασιοποιείται από τις άγαρμπες τάσεις διδακτισμού που χαρακτηρίζουν παρόμοια εγχειρήματα. Και γιατί να επιστρατευθούν άλλωστε τέτοια τεχνάσματα, όταν υπάρχει η μαγιά ενός ταλαντούχου και ενός ώριμου ερμηνευτή που αφήνουν την ηλεκτρισμένη χημεία τους να διαποτίσει το έργο: Τιμοτέ Σαλαμέ και Στιβ Καρέλ βρίσκονται σε εξαιρετική φόρμα, δίνοντας πνοή σε μια σχέση αγάπης και εμπιστοσύνης που δοκιμάζεται με τον πιο σκληρό τρόπο. Στο αποκορύφωμά τους, οι διακυμάνσεις της αγάπης αυτής, αλλά και των δύο εκφραστών της, σοκάρουν και προκαλούν ρίγη συγκίνησης, κάτι που οφείλεται εν πολλοίς στη ερμηνευτική δεινότητα που επιδεικνύουν οι δύο ηθοποιοί.

*Η ταινία ήταν φέτος υποψήφια για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερου Β’ Ανδρικού Ρόλου (Τιμοτέ Σαλαμέ).

Βαθμολογία: 2,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s