Κριτική για το «It»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Το Film Planet βρέθηκε στο φεστιβάλ των 23ων Νυχτών Πρεμιέρας (Athens International Film Festival) και παρακολούθησε την ταινία που σπάει όλα τα «horror» ρεκόρ στο αμερικανικό box office.

Το πόρισμά μας;

Αποστολή εξετελέσθη… κατά το ήμισυ για την κινηματογραφική διασκευή του πολυαγαπημένου βιβλίου τρόμου του Στίβεν Κινγκ. Το νέο «It» («Το Αυτό»), σε σκηνοθεσία Άντι Μουσκιέτι, ξεκινάει αμήχανα και σπασμωδικά, αλλά στην πορεία βρίσκει κάποιο από το νόημα της γραφής του διάσημου Αμερικανού συγγραφέα. Ο εμπορικός προσανατολισμός της ταινίας την αποτρέπει από το να υιοθετήσει την τόλμη του βιβλίου, περιορίζοντάς την σε ασφαλείς ζώνες, ενώ οι βιαστικές εναλλαγές στο ύφος και οι μη ομαλές μεταβάσεις κάνουν κάποιες σκηνές να μοιάζουν αποσυνδεδεμένες μεταξύ τους, στερώντας έναν σταθερό ρυθμό και αφηγηματική συνοχή. Έστω κι έτσι, αν παρακολουθηθεί χωρίς ιδιαίτερες απαιτήσεις, προσφέρει εύπεπτο προϊόν για δύο γεμάτες ώρες διασκέδασης, μαζί με ορισμένες αξιομνημόνευτες στιγμές.

Μια παρέα επτά παιδιών μεγαλώνει υπό τη διαρκή απειλή του bullying στη μικρή κοινωνία της αμερικανικής κωμόπολης Ντέρι. Η περιθοριοποίησή τους οφείλεται σε παράγοντες εμφάνισης και κοινωνικής συμπεριφοράς. Όλοι τους θα μπουν στο στόχαστρο του διαβολικού κλόουν Πένιγουαϊζ (Μπιλ Σκάρσγκαρντ), που κατοικεί στους υπονόμους της πόλης και βγαίνει κάθε 27 χρόνια (σ.σ. σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι πριν 27 ακριβώς έτη κυκλοφόρησε η πρώτη διασκευή του «It» επί της οθόνης· ο λόγος για την τηλεταινία του Τόμι Λι Γουάλας) για να σπείρει τον τρόμο, κυνηγώντας τα παιδιά της περιοχής.

Κριτική για το «It»

Στο πρώτο μέρος, η βασική φόρμουλα της ταινίας εξαντλείται σε απότομα περάσματα από την ανάλαφρα κωμική ατμόσφαιρα σε τρομακτικές σκηνές, με θύτη ως επί το πλείστον τον αιμοδιψή δαίμονα. Μοιραία, ο σκηνοθέτης κάνει κατάχρηση του τεχνάσματος της μουσικής επένδυσης που χειραγωγεί το συναίσθημα και προκαταλαμβάνει τον θεατή, προκειμένου να μη χαθεί εντελώς η ατμοσφαιρικότητα. Ως θύματα, παρελαύνουν ένας ένας -με απόλυτα προβλέψιμο τρόπο- όλοι οι νεαροί πρωταγωνιστές της ταινίας, συστήνοντάς μας τη «Λέσχη των Λούζερ». Το ανεπτυγμένο κριτήριο και η οξυδέρκεια των μελών της παρέας δεν συμβαδίζουν καθόλου με το ηλικιακό τους φάσμα, καθιστώντας τους μινιατούρες ενηλίκων, ενώ οι μονοδιάστατες προσωπικότητές τους παραπέμπουν σε αρχετυπικούς χαρακτήρες (ο ηγέτης, ο υποχόνδριος, ο χυδαίος πλακατζής κ.λπ.) που ερμηνεύονται τις περισσότερες φορές ως καρικατούρες (χαρακτηριστικό παράδειγμα το υπερενεργητικό παίξιμο του Τζακ Ντίλαν Γκρέιζερ). Από το μοτίβο αυτό ξεφεύγουν περισσότερο ο Τζέιντεν Λίμπερερ, ως ο τραυλίζων νεαρός (Μπιλ) που εμφανίζεται περισσότερο ετοιμοπόλεμος απέναντι στην απειλή, και η χαρισματική Σοφία Λίλις, ως το θελκτικό προς την υπόλοιπη παρέα αγοροκόριτσο (Μπέβερλι), που έχει πέσει θύμα σεξουαλικής κακοποίησης. Παρ’ όλα αυτά, οι απότομες εναλλαγές στον τόνο υποσκάπτουν τις προσπάθειες και των προαναφερθέντων.

Σε γενικό πλαίσιο, το «It» θυμίζει διασταύρωση δύο γνωστών παιδικών περιπετειών των 80s, του «The Goonies» (1985) και του -επίσης βασισμένου σε βιβλίο του Κινγκ- «Stand By Me» («Στάσου Πλάι Μου», 1986), στην οποία κάποιος αποφάσισε να εισάγει εμβόλιμα -και όχι ενέσιμα- μια ταινία τρόμου. Δυστυχώς, το μείγμα δεν γίνεται ποτέ απόλυτα συμπαγές, ξυπνώντας σε αρκετά σημεία μνήμες από τη συρραφή σκηνών που παρακολουθήσαμε στην πρόσφατη διασκευή ενός άλλου δημοφιλούς μυθιστορήματος του Κινγκ, του επικού «The Dark Tower» («Ο Μαύρος Πύργος»), που όμως απέτυχε παταγωδώς σε όλα τα επίπεδα. Τουλάχιστον εδώ, οι παραφωνίες της αφήγησης εξομαλύνονται προοδευτικά -μέχρι ενός σημείου-, επιτρέποντας την εστίαση στις εφηβικές ανασφάλειες, τις φοβίες και τα συμπλέγματα, των οποίων προσωποποίηση είναι ο Πένιγουαϊζ. Καθ’ όλη τη διάρκεια της ταινίας υπάρχουν διάσπαρτες εκλάμψεις πνευματώδους χιούμορ και σκηνές τρόμου που αφήνουν το στίγμα τους, όπως αυτή της επίθεσης που δέχεται η Μπέβερλι στην τουαλέτα του σπιτιού της. Επίσης, άξια αναφοράς είναι η τελευταία πράξη του έργου, που -όντας η πιο καλοδουλεμένη- προσφέρει περισσότερες συγκινήσεις, βοηθώντας παράλληλα να περάσει προς τον θεατή το ηχηρό μήνυμα του Κινγκ.

kritiki-gia-to-it3

Συμπέρασμα; Το ευρύ κοινό θα… επιπλεύσει, όμως οι πραγματικά απαιτητικοί δύσκολα θα συγκινηθούν, στερώντας από τον κλόουν με το σατανικό χαμόγελο τη δυνατότητα να εμπλουτίσει κι άλλο την ήδη μεγάλη συλλογή του.

Βαθμολογία: 2/5

Κριτική για το «It»

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s