Κριτική για το «American Made»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Στη νέα συνεργασία των Νταγκ Λίμαν και Τομ Κρουζ μετά το επιτυχημένο «Edge of Tomorrow» (2014), η τραγική ειρωνεία του αμερικανικού ονείρου αποκτά μια από πιο τις πιο αποκαλυπτικές εκδοχές της. Το «American Made» αφορά τη ζωή του Μπάρι Σιλ, ενός οικογενειάρχη πιλότου που, στα τέλη της δεκαετίας του ’70 και στις αρχές του ’80, βρέθηκε εκούσια μπλεγμένος σε ένα σχεδόν απίστευτο «τρίγωνο» μαζί με τη CIA και τα κολομβιανά καρτέλ. Δουλεύοντας για την αμερικανική μυστική υπηρεσία ως πληροφοριοδότης, και εισάγοντας ταυτόχρονα λαθραία ναρκωτικά στις ΗΠΑ για λογαριασμό της Συμμορίας της Μεδεγίν και του διαβόητου Πάμπλο Εσκομπάρ, ο Σιλ κατάφερε να κερδίσει ιλιγγιώδη χρηματικά ποσά.

Δίνοντας στον αειθαλή αστέρα του Χόλιγουντ έναν ρόλο που μοιάζει φτιαγμένος για να ερμηνεύει, ο Λίμαν μαζί με τον σεναριογράφο Γκάρι Σπινέλι διηγούνται μια περιπέτεια που μοιάζει ψεύτικη… εξαιτίας της παράλογης αλήθειας της. Η φύση των πραγματικών, αλλά εξωφρενικών συμβάντων στα οποία βασίζονται, τους ωθεί στο να δώσουν κωμική χροιά, συνδυάζοντάς τη με το ντοκιμαντερίστικο στιλ της κάμερας χειρός και το έντονο μοντάζ -που θυμίζει αρκετά «The Big Short». Η γλυκόπικρη ειρωνεία και η έξυπνη πολιτική σάτιρα έχουν δικαίως τον πρώτο λόγο, κάνοντας την αποδόμηση των ΗΠΑ του Ρόναλντ Ρήγκαν να μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ.

Στην πορεία, η κατασκοπική δράση αντικαθίσταται από μια νέα αποστολή. (SPOILER ALERT) Η CIA ζητά από τον Σιλ να τροφοδοτήσει κρυφά με όπλα τους αντάρτες της βαλλόμενης από εμφύλιο σπαραγμό Νικαράγουα (σ.σ. Κόντρας), οι οποίοι αντιμάχονταν την κυβέρνηση των Σαντινίστας. Εκείνη την εποχή, η αμερικάνικη δεξιά κατήγγειλε το καθεστώς στη χώρα της Κεντρικής Αμερικής ως «κομμουνιστικό» και, σε μια από τις -αναρίθμητες στα χρονικά- επιδείξεις παρεμβατισμού της, εξόπλισε και εκπαίδευσε τους αντάρτες που η ίδια είχε βαφτίσει ως «μαχητές της ελευθερίας». Με το δίπτυχο «πόλεμος ενάντια στα ναρκωτικά» και «πόλεμος ενάντια στον κομμουνισμό» να είναι κυρίαρχο στην ατζέντα των ΗΠΑ εκείνη την περίοδο, οι σατιρικές βολές χτυπούν ευθέως στις δομές υποκρισίας όπου στέκει το αμερικανικό οικοδόμημα και τα ιδανικά του. Δεδομένου, μάλιστα, ότι οι -υπόγειες και μη- πρακτικές παρεμβατισμού που εφαρμόζει σήμερα η Δύση σε χώρες της Βόρειας Αφρικής και της Μέσης Ανατολής δεν διαφέρουν στο ελάχιστο, η καταφυγή στη σάτιρα είναι όχι μόνο εύστοχη, αλλά και καίρια. Επίσης, η ταινία δεν αφήνει αναξιοποίητες κάποιες ενδιαφέρουσες ευκαιρίες καυστικού σχολιασμού κοινωνικών σχέσεων και συμπεριφορών.

Στο «American Made», το Χόλιγουντ αφήνει για λίγο στην άκρη τις ιστορίες πατριωτισμού και πραγματεύεται με δεξιοτεχνία ένα σκάνδαλο που αμαύρωσε την οκταετή θητεία τού τότε προέδρου των ΗΠΑ, αλλά και την εικόνα ολόκληρης της χώρας. Για να το καταφέρει, πιάνει στα χέρια του το χρονικό ενός γνήσιου καιροσκόπου που, όπως τονίζει και ο ίδιος ο Λίμαν, «την έφερε στον Λευκό Οίκο». Τέλος, διαθέτει έναν πηγαία κωμικό Κρουζ που αν και δεν καινοτομεί στον πρωταγωνιστικό ρόλο, είναι ο ιδανικός για να ενσαρκώσει τον λαμπερό, αδίστακτο οπορτουνιστή, που ζει με συνειδητή απερισκεψία εκτός συμβάσεων για όσο του επιφυλάσσει η ειρωνικά οριοθετημένη μοίρα του. Ένα σπαρταριστό χρονικό κατακόρυφης ανόδου και πτώσης, που εκθέτει τον τρόπο με τον οποίο οι κυβερνήσεις εκμεταλλεύονται και ελέγχουν πρόσωπα και καταστάσεις, και δίνει μια γεύση από τις σκοτεινές πολιτικές επιδιώξεις που κρύβονται κάτω από τον ξύλινο λόγο των μαριονετών.

Βαθμολογία: 4/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s