Κριτική για το «Trespass Against Us»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Ένα λαμπερό πρωταγωνιστικό δίδυμο περιφέρεται αμήχανα στο άσκοπο γκανγκστερικό δράμα του πρωτοεμφανιζόμενου Άνταμ Σμιθ. Το «Trespass Against Us» («Παράνομες Ζωές») πραγματεύεται τη νομαδική ζωή της οικογένειας Κάτλερ, που επί τρεις γενιές έχει χτίσει τη δική της «αναρχική» παράδοση στην αγγλική ύπαιθρο, περιστοιχισμένη από διάφορες περιθωριακές φιγούρες. Η παράνομη διαβίωσή τους μεταφράζεται σε έναν συνεχή «κλεφτοπόλεμο» με τις αστυνομικές αρχές του Γκλούσεστερσαϊρ, και όλα κυλούν αναμενόμενα ώσπου η οργάνωση ενός μεγαλεπήβολου σχεδίου ληστείας φέρνει τον Τσαντ (Μάικλ Φασμπέντερ) μπροστά σε ένα δίλημμα που μπορεί να αλλάξει ριζικά τη ζωή εκείνου και των παιδιών του. Παράλληλα, η στάση του τον οδηγεί στα πρόθυρα της ρήξης με τον ανένδοτο πατέρα του, και πατριάρχη της σπείρας (στον ρόλο ο Μπρένταν Γκλίζον).

Διηγούμενη την αναμασημένη ιστορία του συμμορίτη που θέλει να απεμπλακεί οριστικά από την παράνομη δράση και να γυρίσει σελίδα στον βίο του, η ταινία ακολουθεί πιστά την πεπατημένη. Μέσα στο μυαλό του Τσαντ, ο σεβασμός και το καθήκον ανάληψης του πατρικού χρίσματος συγκρούονται με μία άλλη υποχρέωση, αυτή της εξασφάλισης μιας καλύτερης ζωής για την οικογένειά του. Με τη λογική χάραξης νέας πορείας συντάσσεται απόλυτα η γυναίκα του, όχι όμως και ο μικρός του γιος. Η ανωτέρω πάλη και η κατάληξή της εξελίσσονται τόσο προβλέψιμα όσο φανταζόμαστε, μην αφήνοντας καθόλου χώρο στους χαρακτήρες για να ελιχθούν, να γίνουν πιστευτοί, να καθηλώσουν -ως εκ τούτου, οποιαδήποτε περαιτέρω αναφορά σε αυτούς είναι αχρείαστη. Η άτολμη σκηνοθεσία του Σμιθ δεν δύναται να σουλουπώσει το ισχνό κι επαναλαμβανόμενο σενάριο, που αποπνέει συνεχώς την οσμή του ξαναζεσταμένου φαγητού. Στο φόντο, η κατευναστική ομορφιά της πλούσιας υπαίθρου και ο (ημι)νομαδικός τρόπος ζωής που επιτάσσει είναι απλά διακοσμητικά στοιχεία, σίγουρα όχι αρκετά ώστε να ανακατέψουν την τράπουλα. Από την άλλη, το φινάλε προδίδει καλές προθέσεις, με το κεντρικό μήνυμα να παραπέμπει στη χειραφέτηση και την αυτόνομη διαμόρφωση της προσωπικότητας. Γενικότερα, η ταινία διαθέτει ευαισθητοποιημένη ματιά απέναντι στους κοινωνικά παραγκωνισμένους, όμως ο ζήλος των δημιουργών ως προς το κομμάτι αυτό, δεν συνοδεύεται από ανάλογου μεγέθους σκηνοθετικές, συγγραφικές και τεχνικές επιδόσεις.

Το «Trespass Against Us» είναι ένα ολίσθημα για όλους τους εμπλεκομένους στην παραγωγή. Μοιραία, ένα μικρότερο μερίδιο ευθύνης βαρύνει και το επιφανές πρωταγωνιστικό καστ. Οι Ιρλανδοί Φασμπέντερ και Γκλίζον μοιάζουν να παίζουν σε αυτόματο πιλότο, έχοντας αναλωθεί -με αμφίβολα αποτελέσματα- στην απόπειρα υιοθέτησης της τοπικής προφοράς στην κομητεία της δυτικής Αγγλίας. Μάλιστα, η γλώσσα διανθίζεται με μπόλικη αργκό, που συχνά ισοδυναμεί με σπαζοκεφαλιά για στον θεατή. Βέβαια, αυτό είναι το λιγότερο…

Βαθμολογία: 1,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s