Κριτική για το «Manchester by the Sea»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Το ψυχολογικό πορτρέτο ενός ενήλικα και ενός εφήβου που έρχονται αντιμέτωποι με την απώλεια κατακλύζει ισοπεδωτικά τις αρτηρίες ενός εκ των καλύτερων κοινωνικών δραμάτων των τελευταίων ετών. Στο «Manchester by the Sea» («Μια Πόλη Δίπλα στη Θάλασσα») η πορεία της ζωής μέχρι το σταυροδρόμι του θανάτου επιβεβαιώνει τη φύση και ταυτόχρονα βαδίζει κόντρα σε αυτήν. Η πανέξυπνη χρήση των σκηνών ανάδρομης αφήγησης μπλέκει το παρόν με το παρελθόν, αφήνοντας να αναδυθούν μέσα από την άνιση σύγκριση τα ανεξίτηλα σημάδια μιας τραγικής μοίρας. Η τρίτη ταινία του πολυμήχανου Κένεθ Λόνεργκαν σε διάστημα 17 ετών, είναι ένα συναισθηματικά επώδυνο, βαρύ έργο· γεγονός που εν μέρει οφείλεται στους καλοδουλεμένους χαρακτήρες. Μάλιστα, διαμέσου της απαράβλητης λεπτότητας της πρωταγωνιστικής ερμηνείας του συντριπτικού Κέισι Άφλεκ (η με διαφορά καλύτερη που συναντάμε φέτος στις ανδρικές κατηγορίες), και με τη συνδρομή ενός εξίσου χορταστικού υποστηρικτικού καστ, ανταποκρίνεται σε εξαιρετικά υψηλά στάνταρ καλλιτεχνικής ωραιότητας. Πάντως, ακόμα και αυτή την υποτονικών ρυθμών μελαγχολική ατμόσφαιρα που απερίφραστα καλλιεργεί, η ταινία καταφέρνει να την «σπάει», όντας καίρια στον σχολιασμό των κοινωνικών συμπεριφορών και στο γλυκόπικρό της χιούμορ.

Ο Λι Τσάντλερ (Κέισι Άφλεκ) καλείται να αναλάβει την κηδεμονία του ανιψιού του, Πάτρικ (Λούκας Χέτζις), αφότου ο -βαλλόμενος από χρόνια καρδιακή νόσο- πατέρας του, Τζο (Κάιλ Τσάντλερ), πεθαίνει ξαφνικά. Ενώ διανύει διακριτικά το στάδιο της άρνησης, ο 15χρονος Πάτρικ δεν είναι ο μοναδικός που έχει να διαχειριστεί μια δύσκολη κατάσταση, μιας και ο θείος του φαίνεται να παλεύει με τους δικούς του δαίμονες. Η επιστροφή του αινιγματικού Λι στην γενέτειρά του, Μάντσεστερ (η κωμόπολη  της Μασαχουσέτης μοιάζει το ίδιο θλιμμένη με τον πρωταγωνιστή), για την τακτοποίηση των διαδικαστικών ζητημάτων, φέρνει στο προσκήνιο έναν άνθρωπο με αντικοινωνική συμπεριφορά, ξεσπάσματα επιθετικότητας και αναστολές όσον αφορά την αποδοχή της ανάληψης των υποχρεώσεών του απέναντι στον ανιψιό του. Τα νερά της ήσυχης παραθαλάσσιας πόλης είναι άλλοτε ταραγμένα κι άλλοτε ήρεμα, αντικατοπτρίζοντας την ψυχοσύνθεσή του. Το γαλάζιο της θάλασσας, πλέον αντανάκλαση ενός φωτεινού χειμερινού ουρανού, είναι πάντα εκεί για να υπενθυμίζει τις μόνες ατόφια ξέγνοιαστες στιγμές, στις βόλτες με το σκάφος του πρόωρα χαμένου μεγάλου αδελφού. Η παροντική εικόνα του Λι αντιβαίνει σε αυτή του πρόσχαρου, άγουρου οικογενειάρχη, με την οποία μας παρουσιάζεται στις στιγμές του παρελθόντος, ενώ ομιχλώδες νέφος καλύπτει τα γεγονότα που έχουν συντελέσει στον χωρισμό με τη γυναίκα του, Ράντι (ο ρόλος της Μισέλ Γουίλιαμς πλανιέται σε περιφερειακά μονοπάτια γύρω από την κεντρική πλοκή, αλλά η ηθοποιός καλλιεργεί με εκφραστική συναισθηματικότητα το ερμηνευτικά εύφορο έδαφος που της παραχωρείται). Τα δυνατά χαρτιά της πλοκής προφυλάσσονται αποτελεσματικότατα, ως εκ τούτου οι -«καλοντυμένες» μουσικά- κορυφώσεις έρχονται υπό τους όρους του Λόνεργκαν (σκηνοθετεί επιδέξια, υπογράφει ένα υποδειγματικό σενάριο και έχει μια σύντομη εμφάνιση κατά τη διάρκεια της ταινίας) και δεν είναι τίποτα λιγότερο από συγκλονιστικές.

Κριτική για το "Manchester by the Sea"

Ο νεαρός Χέτζις είναι αποκαλυπτικός, βρίσκοντας ανεπιτήδευτη χημεία με τον Λι του Άφλεκ. Είναι όμως ο τελευταίος εκείνος που κλέβει την παράσταση σε κάθε τόνο των ερμηνευτικών του αποχρώσεων, τελειοποιώντας την απεικόνιση του διαλυμένου ψυχισμού. Το πάθημά του στέκεται αφορμή να εξεταστεί η διαφορετική στάση των δύο φύλων απέναντι στην περίπτωσή του (το μητρικό ένστικτο μετατρέπει μερικές από τις γυναίκες σε αδυσώπητους κριτές), μα ανεξαρτήτως τού αν ο τραγικός αυτός ήρωας συγχωρείται ή στιγματίζεται, ο ίδιος έχει προ πολλού καταδικάσει τον εαυτό του σε μια αέναη αυτοτιμωρία. Βέβαια, δεν είναι μόνο η ιστορία εκείνου που μας γίνεται… μάθημα. Στο σύνολό τους, οι μελετημένοι, πολυμερείς χαρακτήρες της ταινίας δίνουν το έναυσμα για διαφορετικές διαπιστώσεις. Ο καθένας έχει ξεχωριστή υφή, όλοι όμως διαθέτουν κοινό παρονομαστή. Δεν είναι άλλος από τη διαχείριση της απώλειας, ακόμα κι αν αυτή έχει να κάνει με τη χαμένη… ευκαιρία συντήρησης των συνθηκών για μια ισορροπημένη οικογενειακή ζωή (ο μικρός συναντά την πρώην αλκοολική μητέρα του, στο πρόσωπο της οποίας καθρεφτίζεται η μεταμέλεια μιας πάλαι ποτέ ανώριμης καρδιάς).

Συνοπτικά, το «Manchester by the Sea» είναι μια ταινία που διαλογίζεται πάνω στην απώλεια και διεισδύει στην ψυχολογία της. Μια ταινία αμείλικτη, όχι λιγότερο όμως από την ίδια τη ζωή στις πιο σαδιστικές εκφάνσεις της (6 τον αριθμό οι οσκαρικές υποψηφιότητές της).

Βαθμολογία: 4/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s