Κριτική για το «Moonlight»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Ξετυλίγοντας ένα κουβάρι που ξεκινά από την παιδική ηλικία και εκτείνεται μέχρι τα πρώτα χρόνια της ενήλικης ζωής, το Moonlight αφηγείται την ιστορία του νεαρού Σαϊρόν σε τρία κεφάλαια. Δημιουργεί το πορτρέτο ενός άνδρα που ανήκει σε μια φυλετική μειονότητα της Αμερικής και τον τοποθετεί σε δυσμενή θέση μέσα στο σύνολό της, μεγαλώνοντας σε μια ταραγμένη γειτονιά του Μαϊάμι. Καθώς στα πρώτα στάδια της ζωής του αντιμετωπίζεται ως απόβλητος από την περιθωριοποιημένη αφροαμερικανική κοινότητα, ψάχνει απεγνωσμένα να βρει τη δική του υπόσταση στον κόσμο. Η κάμερα ακολουθεί τα χνάρια του και αναμειγνύεται με την πάλη στην οποία τον ρίχνουν οι ασύμβατες με την επικρατούσα κουλτούρα σεξουαλικές του προτιμήσεις. Οι 8 οσκαρικές υποψηφιότητες που απέσπασε η παραγωγή, η καθολική αναγνώριση που γνώρισε από τις ενώσεις κριτικών στις ΗΠΑ, αλλά και η βράβευσή της με Χρυσή Σφαίρα καλύτερης δραματικής ταινίας, πιστοποιούν ότι έχουμε να κάνουμε με την «ανεξάρτητη» επιτυχία της χρονιάς.

Ο σκηνοθέτης Μπάρι Τζένκινς υψώνει τη μπαγκέτα στον κινηματογραφιστή Τζέιμς Λάξτον και τον καθοδηγεί μαεστρικά, για να χτιστούν με μεράκι σκηνές αφοπλιστικής ποιητικότητας, που διατηρούν την αλληλουχία τους βουτηγμένες στο φως των χρωμάτων. Εξίσου εμφατικά, η αιχμαλωσία των συναισθημάτων στην αργή κίνηση των λήψεων προκαλεί εφάμιλλο δέος με την ερμηνευτική δεινότητα που τα γεννά (ο κεντρικός ήρωας ενσαρκώνεται πειστικά στα τρία στάδια της ζωής του, ενώ στους υποστηρικτικούς ρόλους ξεχωρίζουν -χωρίς να εντυπωσιάζουν- οι Μαχερσάλα Αλί, Ναόμι Χάρις, με καλύτερο όλων τον Άντρε Χόλλαντ στον ρόλο του ενήλικα Κέβιν). Αυτός ο λυρισμός της εικόνας ουδέποτε ξεγελά, ουδέποτε απομυζά την ουσία από το έργο. Στο επίκεντρο βρίσκεται πάντα ο βαλλόμενος Σαϊρόν, μαζί με εκείνα τα σημαντικά στοιχεία που μπορούμε να αντλήσουμε από τη μικρή ιστορία του. Δεν είναι το περήφανο ταξίδι στο άγνωστο που με προσμονή αποζητάς, αλλά μια κατάδυση στον βούρκο της δηλητηριώδους πραγματικότητας που αντιλαμβάνεσαι, αλλά προτιμάς να παραβλέψεις τα πιο δυσάρεστα κομμάτια της. Μια κοινωνία σήψης που χαρακτηρίζει την Αμερική, με θριαμβευτές τη βία και τα ναρκωτικά, και φραγμένες τις διεξόδους αυτοκαθορισμού.

Κριτική για το "Moonlight"

Ο Σαϊρόν βιώνει βουβά την απομόνωση, τον χλευασμό και τη στέρηση της αγάπης. Καταπνίγει τα συναισθήματά του και τα αφήνει να εκρήγνυνται σιωπηλά στο εσωτερικό της ψυχής του, μέχρις ότου επέλθει το ξέσπασμα. Δεν είναι ένας απρόβλεπτος, ούτε αρκετά λαμπερός ήρωας, αλλά απτός και καθημερινός. Ένας χαρακτήρας που είναι εύκολο να νιώσεις στο πετσί σου· σίγουρα ευκολότερο από ό,τι το επιφανειακά οικείο κεντρικό πρόσωπο της παρεμφερούς, καινοτόμου -στον τρόπο που γυρίστηκε-, αλλά ακίνδυνα γλαφυρής ταινίας ενηλικίωσης του Ριτσαρντ Λινκλειτερ («Boyhood», 2014). Στην πορεία της αναζήτησης, ο Τζένκινς (εκτός από τη σκηνοθεσία είναι επιφορτισμένος με τη διασκευή του θεατρικού έργου του Τάρελ Άλβιν ΜακΚρέινι) ρίχνει ματιές περισυλλογής στους μηχανισμούς υιοθέτησης προτύπων (SPOILER ALERT: ο μικρός τελικά διαμορφώνεται ως ελάχιστα παραλλαγμένη εκδοχή του μόνου άνδρα που άνοιξε πατρικά την αγκαλιά του σε αυτόν, διατηρώντας θετικά και αρνητικά στοιχεία), τις ανεπανόρθωτες επιπτώσεις της καταπίεσης κατά την ευαίσθητη νεανική ηλικία, και στέκεται αδιαπραγμάτευτος σε ό,τι αφορά τους όρους που ευνοούν την άνθιση μιας αυτόφωτης προσωπικότητας. Συνάμα, δεν επαφίεται σε φτηνούς συναισθηματισμούς, ούτε σε ένα άμεσα καταγγελτικό ύφος προκειμένου να κολακεύσει και τοιουτοτρόπως να εκμαιεύσει την επιδοκιμασία.

Το «Moonlight» είναι μια ικανοποιητικότατη σπουδή επάνω στον χαρακτήρα, από αυτές που είναι καλό να συναντάμε στο σύγχρονο σινεμά. Δεν συνιστά μια ρηξικέλευθη δημιουργία ή διαφωτιστική εμπειρία, μήτε έχει τη δύναμη να ανατρέψει ολοκληρωτικά κοσμοθεωρίες. Εντούτοις, καθώς οι υψηλές ιδέες του έργου επωάζουν στον νου, αναστατώνεται ό,τι αγνά ανθρώπινο κουβαλάμε μέσα μας -συνήθως σε λανθάνουσα κατάσταση. Αξίζει, επίσης, να σημειωθεί πως η ταινία είναι ευλογημένη να διαθέτει ιδανικό τάιμινγκ (ύστερα από τα περσινά #OscarsSoWhite), το οποίο αλλάζει άρδην τη μοίρα της… Όμως, δεν μπορούμε να της κρατήσουμε κακία για αυτό.

Βαθμολογία: 3,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s