Κριτική για το «La La Land»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Φρενίτιδα ενθουσιασμού, εντυπωσιακές χορογραφίες, μπόλικη σκηνοθετική φαντασία από τον ταλαντούχο Ντάμιεν Σαζέλ («Whiplash», 2014) και ελκυστικοί χαρακτήρες με απτές ευαισθησίες, σε ένα καθηλωτικό ρομαντικό ειδύλλιο. Αυτά, και άλλα πολλά, συνθέτουν την παλέτα μιας ταινίας που είναι φτιαγμένη για να γοητεύσει το κοινό. Επιπλέον, στο συγκεκριμένο σημείο καμπής θα εθελοτυφλούσε οποιοσδήποτε ισχυριζόταν ότι η Αμερικανική Ακαδημία Κινηματογράφου δεν έχει ήδη βρει το πουλέν της για τα Όσκαρ του 2017. Τηρουμένων των αναλογιών, ένας αρκετά άξιος τίτλος για το μιούζικαλ «La La Land», μια ταινία που μέσα στην άπταιστη 50’s αισθητική της συγκεντρώνει τα καλά στοιχεία του είδους και δεν διστάζει να τα αναπλάσει δημιουργικά με τα σύγχρονα μέσα που διαθέτει.

Ο ευρηματικός τρόπος αφήγησης του προοιμίου της ερωτικής σχέσης δίνει τη σκυτάλη σε ένα ρεσιτάλ σπάνιας χημείας από το δοκιμασμένο δίδυμο («Crazy, Stupid, Love», «Gangster Squad») Ράιαν Γκόσλινγκ και Έμμα Στόουν. Ο πρώτος, ορκισμένος υπηρέτης της τζαζ, μα και άτσαλα προσγειωμένος στην πραγματικότητα της βιοπάλης, αναγκάζεται να κάνει τις «εκπτώσεις» του. Η δεύτερη, επίδοξη ηθοποιός που εργάζεται προσωρινά ως σερβιτόρα, αγναντεύει με σιωπηλό θαυμασμό τη λάμψη της αναγνωρισιμότητας, καθώς δέχεται ένα ένα τα χαστούκια της απόρριψης. Με το Λος Άντζελες της καλλιτεχνικής «ευκαιρίας» στο φόντο, ευτυχώς οι δόσεις της μελοδραματικής προσέγγισης δεν είναι υπερβολικές όσον αφορά τους δυο νεαρούς ήρωες, αφήνοντας το κωμικό στοιχείο να αναπνεύσει. Το περίσσιο ταλέντο τους ξεδιπλώνεται εξαρχής, ενώ η γνωριμία μαζί τους γίνεται εις βάθος, καθιστώντας τους οικείους. Στις φιλοδοξίες και τα ιδανικά που τους αντιπροσωπεύουν, αλλά και την αγνή αγάπη που τους ενώνει, κουρνιάζουν ειλικρινείς αγωνίες. Ο φακός χορεύει στον ξέγνοιαστο ρυθμό του ζευγαριού και δίνει συμπρωταγωνιστικό ρόλο στα σκηνικά, ενώ τα έντονα χρώματα δίνουν ύφος ρετρό και αποτίουν φόρο τιμής στα μιούζικαλ της χρυσής εποχής (πιο προφανής αυτή στο «Singin’ in the Rain» του 1952), κάνοντας το μαγευτικό ταξίδι ακόμα πιο υποβλητικό.

Μολονότι οι φωνητικές εκτελέσεις δεν ανταποκρίνονται στα υψηλότερα ερμηνευτικά στάνταρ, οι ηθοποιοί καταφέρνουν να προσδώσουν μια ευάλωτη χροιά που φωτίζει τα εσώψυχά τους, τραγουδώντας τις εύηχες συνθέσεις του Τζάστιν Χούρβιτζ. Στον επίλογο, η κλεφτή ματιά σε ένα «happy end» που είναι μονάχα μια ιδεατή –αν όχι ουτοπική στον άκρατο ρομαντισμό της– εκδοχή, είναι ομολογουμένως ολίγον βεβιασμένη ως εκτέλεση. Άλλωστε, η συναισθηματική φόρτιση που επιθυμεί να προκαλέσει είναι μια πλασματική ανάγκη, αφού η τροπή του φινάλε είναι επαρκέστατη, σε μια ταινία που κάνει σχεδόν τα πάντα σωστά εάν ληφθούν υπόψιν τα στενά όρια του είδους.

Βαθμολογία: 3,5/5

4 σκέψεις σχετικά με το “Κριτική για το «La La Land»

  1. Συγχαρητήρια για την δουλειά που βγάζεις στο FILM PLANET αλλά νομίζω ότι η συγκεκριμένη ταινία είναι τρομερά υποτιμημένη με το 3,5. Για την ακρίβεια θα έλεγα ότι αποτελεί αδιαμφισβήτητα το καλύτερο κομμάτι κινηματογραφικής τέχνης του 2016. Αυτό την βάζει αυτόματα στην »ελίτ» με τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της δεκαετίας όπως το Δέντρο της Ζωής, το The Master, το Roma, την Δουνκέρκη και αρκετές ακόμη.

    Νομίζω όμως ότι το κύριο πρόβλημά μου βρίσκεται περισσότερο στην υποτίμηση της συγκεκριμένης σε σχέση με άλλα φιλμ του ’16 και όχι στην υποτίμηση της συγκεκριμένης απλά. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αν το La La Land είχε 3,5 δεν θα με απασχολούσε τόσο από μόνο του. Με απασχολεί όμως ότι έχει 3,5 σε σχέση με άλλες ταινίες του ’16 όπως π.χ. το Toni Erdmann με 4,5 αστέρια καθώς αδυνατώ να διακρίνω την ανωτερότητά του σε σχέση με το La La Land. Όχι ότι το Toni Erdmann είναι κακή ταινία, για την ακρίβεια είναι πολύ καλή αλλά μπορώ να σκεφτώ μέχρι και 15 ισχυρότερες ταινίες από το 2016.

    Μου αρέσει!

    1. Αντώνη, σε ευχαριστώ για το σχόλιο. Το La La Land ήταν μια πολύ δυνατή ταινία για τα δεδομένα του 2016 και πιστεύω ότι ο χρόνος θα της φερθεί καλά. Ίσως να ήμουν αυστηρός μαζί της, ωστόσο προσπάθησα να δικαιολογήσω επαρκώς τους λόγους που με περιορίζουν στη συγκεκριμένη βαθμολογία (που πάντως δεν είναι χαμηλή). Από εκεί και πέρα, μπαίνει στη μέση η προσωπική οπτική, και το Toni Erdmann ήταν ίσως η ταινία που με κέρδισε περισσότερο από οποιαδήποτε παραγωγή του 2016.

      Μου αρέσει!

  2. Film Planet, ευχαριστώ για την απάντηση, το εκτιμώ και φυσικά σέβομαι την γνώμη σου. Ως αναγνώστης του σάιτ θα πρότεινα και τη δημιουργία μιας λίστας με τις αγαπημένες σου ταινίες από κάθε χρόνο ή ακόμα και μια τελική λίστα που να περιέχει ολόκληρη την δεκαετία, νομίζω θα ήταν πολύ ενδιαφέρον.

    Όσο για το Toni Erdmann, πιστεύω όπως είπα ότι είναι μία πολύ καλή δραματική κομεντί και μια σπουδή πάνω στον χαρακτήρα και τις σχέσεις που στηρίζεται στη δύναμη της γερής ηθοποιίας και του έξυπνου σεναρίου απλά δεν διακρίνω κάποιο αισθητικό ή φορμαλιστικό επίτευγμα, δεν είναι «auteur» κινηματογράφος. Το κύριο πρόβλημά που με απασχολεί με το Toni Erdmann είναι οτι το φιλμ δεν είναι ιδιαίτερο ή δυνατό οπτικά και από εκεί αρχίζουν και άλλα προβληματάκια. Ωστόσο υπάρχουν δυο σκηνές που πράγματι πετυχαίνουν υπέρβαση. Η σκηνή της αγκαλιάς που βρίσκεται και στο εξώφυλλο της ταινίας και η σκηνή του τραγουδιού.

    Ο κινηματογράφος είναι κυρίως θέμα οπτικής όπως ανέφερες στο σχόλιο σου οπότε αν το Toni Erdmann είναι η αγαπημένη σου για το 2016, τότε είναι επιλογή σου και είναι απολύτως σεβαστή. Συνέχισε τις δυναμικές κριτικές! Το FILM PLANET είναι ένα εξαιρετικό σάιτ και περιμένω να δω τα επόμενα θέματα και φιλμ που θα ασχοληθείς.

    Αρέσει σε 1 άτομο

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s