Κριτική για το «Toni Erdmann»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Ένας συνταξιοδοτημένος δάσκαλος μουσικής εισβάλλει ετσιθελικά στον οριοθετημένο βίο της κόρης του, πολυάσχολου στελέχους πολυεθνικής εταιρείας που εφαρμόζει το γράμμα του «καπιταλιστικού» νόμου, διαταράσσοντάς τον για τα καλά. Το ψευδώνυμο (Τόνι Έρντμαν) που χρησιμοποιεί για να συστήσει την πληθωρικά κωμική περσόνα του, βαφτίζει ένα έργο που κατέφθασε για να υπενθυμίσει τις αληθινές προοπτικές του σύγχρονου σινεμά. Στους αργούς ρυθμούς που πλημμυρίζουν τα 162 λεπτά διάρκειάς του, το «Toni Erdmann» χτίζει συγκρατημένα, με μοναδικά προσιτό τρόπο τη σχέση τους και στέκεται με ειλικρίνεια απέναντι στον θεατή, φωτίζοντας προσεκτικά όλα τα επίπεδα, από την επιφάνεια μέχρι την ατόφια ουσία των υποβοσκόντων συναισθημάτων. Εκεί όπου κρύβεται η ανθρώπινη αθωότητα.

Σκηνές άψογου κωμικού συγχρονισμού (ακόμα και η διαχείριση της σιωπής είναι ιδανική) φέρνουν τον επονομαζόμενο Τόνι να παραβιάζει τα αυστηρά όρια του εργασιακού περιβάλλοντος της εσωστρεφούς κόρης του Ίνες, επιφέροντας την αμηχανία της, αλλά και αφήνοντας να αιωρηθεί διακριτικά η αναγκαιότητα ύπαρξής του στη ζωή της. Στον δρόμο αυτό η Γερμανίδα σκηνοθέτις Μάρεν Άντε καταφέρνει να χωρέσει την αγωνία για τα απάνθρωπα εργασιακά μοντέλα που έχουν επικρατήσει ώστε να αποξενώνουν, αλλά και την αντιμετώπιση της γυναίκας εντός αυτών. Ταυτόχρονα, διατηρεί μαεστρικά τον έλεγχο και τις ισορροπίες, μην επιτρέποντας σε κανένα σημείο να χαθεί ο προσανατολισμός του έργου της. Ως εκ τούτου, μένει μακριά από απολυτότητες και ευσεβείς πόθους (ακόμα και το αποκορύφωμα της τελικής επανάστασης δεν παγιώνει ριζοσπαστικές αλλαγές, δίνοντας αφορμή για ένα ακόμα διακριτικό σχόλιο), εξασφαλίζοντας τον ζωτικό χώρο μέσα στον οποίο η τρυφερή σχέση πατέρα-κόρης εμπλουτίζεται, μαγνητίζει, συνεπαίρνει και στο αποκορύφωμά της αναστατώνει ευχάριστα, χάρη σε μια διορατικά φρέσκια ματιά (η πρόοδος και η κλιμάκωση των μακρόσυρτων σκηνών είναι πάντοτε απρόβλεπτη και υψιπέτης). Ο κινηματογραφικός φακός δεν διστάζει να αιχμαλωτίσει το δέσιμο αυτό σε όλο του το μεγαλείο, υπογράφοντας στιγμές σπάνιας κινηματογραφικής έμπνευσης.

Κριτική για το "Toni Erdmann"

Τα μέγιστα σε αυτό το αποτέλεσμα συντελούν και οι ερμηνείες. Η Σάντρα Χίλερ είναι συγκλονιστική στην εκπομπή του βουβού πόνου, προετοιμάζοντας το έδαφος για εκρήξεις που καθηλώνουν, ενώ ο ξεκαρδιστικός Πέτερ Σιμόνιτσεκ διαχειρίζεται με σπάνια διαισθητικότητα έναν ρόλο που θα μπορούσε εύκολα να υποβαθμιστεί σε επίπεδο καρικατούρας. Με το προσωπείο του Τόνι Έρντμαν θα «ξεκλειδώσει» την Ίνες, θα την εμπνεύσει ώστε να ταράξει τη ζωή της πριν να είναι αργά, και μαζί θα διαβούν ένα μονοπάτι αναζήτησης του «είναι», αφήνοντας εμάς να απορούμε πώς μια τέτοια ταινία έφυγε με άδεια χέρια από το Φεστιβάλ των Καννών.

Βαθμολογία: 4,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s