Κριτική για το «Elle»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Στη νέα ταινία του, ο Ολλανδός σκηνοθέτης Πολ Βερχόβεν δεν πετυχαίνει το ακατόρθωτο, αλλά τολμά αυτό που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο, συντρίβοντας κάθε όριο καθωσπρεπισμού μπροστά στο δέλεαρ για μελέτη του χαρακτήρα και δίνει την ευκαιρία στην Ιζαμπέλ Ιπέρ να «κεντήσει» στον ρόλο της Γαλλίδας Μισέλ. Στο «Elle» («Εκείνη») το πραγματικό μυστήριο δεν πηγάζει από τη φύση ενός θρίλερ εκδίκησης, αλλά από τον προσεγμένο μέχρι κεραίας χαρακτήρα της. Έχοντας στιγματιστεί από μικρό παιδί εξαιτίας των αποτρόπαιων πράξεων του κατά συρροή δολοφόνου πατέρα της, η ταινία μας τη «συστήνει» ως θύμα βιασμού, πολλά χρόνια αργότερα. Η ίδια αποτελεί πλέον επιτυχημένο ιδρυτικό στέλεχος γνωστής εταιρείας βιντεοπαιχνιδιών, όμως το παρελθόν θα είναι πάντα ένα ζωντανό κομμάτι του παρόντος, κάτι που έρχονται απλά να επιβεβαιώσουν τα επακόλουθα της σεξουαλικής κακοποίησης και του «παιχνιδιού» που ξεκινά ανάμεσα σε εκείνη και τον άγνωστο θύτη. «Πόσο εύκολο είναι να αποφανθείς ως δικαστής, οταν έχεις βιώσει την προκατάληψη και την άδικη καταδίκη στο πετσί σου;» θα μπορούσε να διερωτάται εύλογα ο Βερχόφεν πίσω από τις πράξεις της. Τα πράγματα, όμως, δεν ήταν ποτέ τόσο απλά. Ένας άλλοτε εξιλαστήριος στόχος που η κοινωνία καταβαράθρωσε ηθικά, η Μισέλ είναι σήμερα μια δυναμική γυναίκα που διαθέτει επίγνωση της ιδιαίτερης προσωπικότητάς της, επηρεασμένη ίσως κρίση (προϊόν αυτής της ιδιαιτερότητας), αλλά και ψυχισμό μπολιασμένο με αποφασιστικότητα ώστε να μην απομονωθεί, μπαίνοντας ξανά στη δυσμενή θέση των παιδικών της χρόνων. Από τον επαγγελματικό της χώρο μέχρι την προσωπική της ζωή, οι επιθυμίες βρίσκονται στον πυρήνα ενδιαφέροντος του έργου για να ξεγυμνώσουν αλήθειες για τη σύγχρονη κοινωνία και την υποκριτική αυταπάτη περί σύμπλευσης με -αυτές καθαυτές- τις ηθικές αξίες, διαμέσου τρισδιάστατων χαρακτήρων.

Το στοιχείο του απρόβλεπτου που περιβάλλει την αμφιλεγόμενη προσωπικότητα της πρωταγωνίστριας, σιγοντάρει περίφημα η πανταχού παρούσα σαρκαστική ειρωνεία, το υποδόριο χιούμορ και το αίσθημα άγνοιας κινδύνου που διακατέχει κάθε γνήσιο τέκνο του Βερχόφεν. Χωρίς να διστάζει, λοιπόν, να παραβιάσει τα όρια του προκλητικού και να αποδεχτεί το ρίσκο του αμφιλεγόμενου, η ταινία το κάνει πάντοτε με δημιουργικό τρόπο, προδιαθέτοντας θετικά. Έτσι οι όποιες αστοχίες περνούν στο περιθώριο, καθώς βαδίζουμε προς ένα φινάλε που καθιστά όλο και πιο ευδιάκριτο το γεγονός ότι το «Elle» ενδείκνυται για πολλαπλές αναγνώσεις.

Βαθμολογία: 3,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s