Κριτική για το «Free State of Jones»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Όταν η οθόνη μαυρίζει και οι τίτλοι τέλους πέφτουν για το «Free State of Jones» («Ο Επαναστάτης»), μία είναι η διαπίστωση που τριβελίζει αδιάκοπα το μυαλό: Αν αυτή η ταινία είχε γυριστεί κατά τη δεκαετία του ’90 θα ετύγχανε αισθητά καλύτερης μεταχείρισης. Η καινοτόμος πινελιά δεν διαφαίνεται πουθενά στον τρόπο εξιστόρησης ενός κεφαλαίου του Αμερικανικού Εμφυλίου που χρήζει προσοχής, χωρίς να αποφεύγεται το ατόπημα του στρογγυλέματος των γεγονότων, αλλά και των πτυχών του προσώπου που τα σηματοδοτεί, με το πολυαγαπημένο χολιγουντιανό θέμα του λευκού «σωτήρα» να προΐσταται ξανά.

Η ενσάρκωση του αγρότη Νιούτον Νάιτ, ενός Νοτίου που εξεγέρθηκε ενάντια στην παράταξη της Συνομοσπονδίας, την οποία μέχρι πρότινος υπηρετούσε, ιδρύοντας με διαφυλετική υποστήριξη την Ελεύθερη Πολιτεία του Τζόουνς, είναι μια απαιτητική πρόκληση, αλλά ο Μάθιου Μακόναχι αντεπεξέρχεται με σθένος, καταφέρνοντας να γίνει ένα με τον ασυμβίβαστο επαναστάτη. Βέβαια, τα «φώτα» θα έπρεπε να πέσουν εξίσου στη συνύπαρξη αγροτών και σκλάβων που εξεγέρθηκαν μαζί του, όμως η προνομιακή μεταχείριση του Νάιτ στέκεται συχνά αιτία παραγκωνισμού των δευτερευόντων χαρακτήρων. Οι σκηνές μάχης είναι προσεγμένες και σχολαστικά επιμελημένες, η ποιότητα της παραγωγής ανεκτά καλή, όμως όσον αφορά το περιεχόμενο, η έλλειψη φαντασίας και θαρραλέας ματιάς στη σκηνοθεσία του Γκάρι Ρος (στάση που έχει να κάνει και με την απόφασή του να απλοποιήσει υπερβολικά την ιστορία μιας πολύπλοκης φυσιογνωμίας) υπερβαίνει τις καλές προθέσεις του. Ιστορικό δράμα δίχως στοιχεία που να μπορούν να του προσδώσουν μοναδικότητα και προσωπική χροιά, εντούτοις όμως «Ο Επαναστάτης» διαφεύγει των σφαλμάτων που θα βύθιζαν την ταινία στην απόλυτη μετριότητα.

Μετά το τέλος του Εμφυλίου, η ματιά στην εποχή της Ανοικοδόμησης, σε συνδυασμό με τα διασκορπισμένα χρονικά άλματα στο 1948, οπότε λαμβάνει χώρα η δίκη του δισέγγονου του Νάιτ για τέλεση μεικτού γάμου στην πολιτεία του Μισισίπι, συνιστούν ιδανική παρακαταθήκη επαγρύπνησης, υπενθυμίζοντας ότι ο αγώνας για να ανθρώπινα δικαιώματα δεν τελειώνει ποτέ. Επιβεβαιώνεται, έτσι, ότι το «καλογυαλισμένο» «Free State of Jones» είναι μια διδακτική ταινία που έχει λόγο ύπαρξης, όμως σπαταλά τη δυναμική την οποία της παρέχει η πλούσια ραχοκοκαλιά της πραγματικής αυτής ιστορίας, θυμίζοντας κάτι σαν… συμβιβαστική λύση.

Βαθμολογία: 2,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s