Κριτική για το «Sully»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Την υπόθεση ενός αεροπορικού ατυχήματος που εν έτει 2009 συγκέντρωσε το παγκόσμιο ενδιαφέρον, ανέλαβε να «εγγυηθεί» σκηνοθετικά ο Κλιντ Ίστγουντ. Το «θαύμα» της προσυδάτωσης του αεροπλάνου της US Airways στον ποταμό Χάντσον της Νέας Υόρκης από τον πιλότο Τσέσλι «Σάλι» Σαλενμπέργκερ (έσωσε 155 ψυχές, χωρίς την παραμικρή απώλεια), αλλά και τα επακόλουθα αυτού (το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας των Μεταφορών στις ΗΠΑ διεξήγαγε ενδελεχή έρευνα για το αν η προσυδάτωση ήταν η ενδεδειγμένη απόφαση), παρουσιάζονται πλέον στη μεγάλη οθόνη, και θεωρητικά θυμίζουν σε πολλά το «Flight» (2012) του Ρόμπερτ Ζεμέκις. Στην πράξη, βέβαια, ο Ίστγουντ ανακατεύει με επιδεξιότητα την τράπουλα των γεγονότων, βρίσκοντας αγαστή χημεία για την αφήγησή του και διαφοροποιώντας έτσι το «Sully».

Για ιστορία, όμως, ενός «ήρωα» που έρχεται αντιμέτωπος με την αμφισβήτηση, το «Sully» πάσχει υπέρ του δέοντος από έλλειψη σασπένς, το οποίο περιορίζεται σχεδόν κατ’ αποκλειστικότητα στο χρονικό της πτώσης του αεροσκάφους (οι στιγμές στο αεροπλάνο συνταράσσουν τόσο που η υπόλοιπη ταινία μοιάζει να παίζει στη «σίγαση»). Ακόμα και για όσους θεατές δεν ήσαν ενημερωμένοι για την έκβαση της ανωτέρω έρευνας ή δεν είχαν διαβάσει το βιβλίο του Σάλι (σ.σ. το έγραψε μαζί με τον συγγραφέα Τζέφρι Ζάσλοου) στο οποίο βασίστηκε η ταινία, είναι μηδαμινές οι αμφιβολίες που θα μπορούσε να εγείρει ο ευσυνείδητος πιλότος (παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του ιδίου να τις εμφυσήσει με τα ακατανόητα ερωτήματα που θέτει στον εαυτό του, σε ένα από τα τεχνάσματα της ταινίας που δεν αποδίδουν καρπούς), πόσω μάλλον όταν ο σχετικός ρόλος εναποτίθεται στα επιδέξια χέρια μιας εκ των πιο «καθαρών» φιγούρων του σύγχρονου σινεμά. Ο Τομ Χανκς -περί ου ο λόγος- καλείται να κινηθεί σε γνώριμα μονοπάτια (ένας ακόμη ήρωας της διπλανής πόρτας στο παλμαρέ του) και σε αυτή την αποστολή ανταποκρίνεται με το παραπάνω.

«Έχω 40 χρόνια υπηρεσίας στους αιθέρες, αλλά στο τέλος θα κριθώ για 208 δευτερόλεπτα». Με μια του φράση, το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για καίριο σχολιασμό, η οποία ενισχύεται από διάσπαρτες αναφορές του Ίστγουντ (πιο ευκρινείς αυτές στο 9/11, την ομαδική προσπάθεια, αλλά και η αντιπαραβολή ανθρώπου-μηχανής), πάραυτα μοιάζει να μην αξιοποιείται ποτέ προς τη σωστή κατεύθυνση. Παράλληλα, η ταινία δεν αποφεύγει ολοκληρωτικά τις χολιγουντιανές ευκολίες, που περιορίζονται κυρίως σε δεύτερο πλάνο, ενώ μεταχειρίζεται με λιγότερη φροντίδα τους δευτερεύοντες χαρακτήρες της (από τους επιβάτες του αεροπλάνου μέχρι τους ερευνώντες λειτουργούς του Συμβουλίου Ασφαλείας και την αστεία μεταστροφή τους στο φινάλε).

Βαθμολογία: 2,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s