Κριτική για το «Café Society»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Πέντε χρόνια μετά τα «μαγικά» «Μεσάνυχτα στο Παρίσι» («Midnight in Paris») και τρία από την αψεγάδιαστη ερμηνευτικά «Θλιμμένη Τζάσμιν» («Blue Jasmine»), η επόμενη μέρα για τον Γούντι Άλεν φαίνεται πως… αργεί ακόμα να ξημερώσει. Τη μέχρι πρότινος σταθερά καθοδική πορεία του έρχεται να «φρενάρει» μερικώς το φετινό «Café Society», μια ταινία του «μέσου όρου» όσον αφορά την ύστερη αυτή περίοδο. Πολύ καλή η φωτογραφία του Βιτόριο Στοράρο, γουστόζικη η αναπαράσταση της ζωής στη δυτική αμερικανική ακτή τη δεκαετία του ’30, προσεγμένα σκηνικά, συμπαθητικός και ο Τζέσι Άιζενμπεργκ λανσάροντας… Άλεν, όμως ο τελευταίος φαίνεται πως διανύει μια φάση στην οποία η παραγωγικότητα που πάντα τον χαρακτήριζε, συνοδεύεται από ολοένα και λιγότερη ουσία.

Το φανταχτερό Λος Άντζελες, έδρα της βιομηχανίας του θεάματος, μαγνητίζει το ενδιαφέρον και οι κλεφτές ματιές στην ακτινοβολούσα λάμψη, την γκλαμουριά και την ίντριγκα που διέπουν τον κόσμο του συνοδεύονται από στάνταρ «γουντιαλενικά» θέματα και διαλόγους. Στην φιλτραρισμένη εικόνα του, κι ενώ η νοσταλγική ατμόσφαιρα διαταράσσεται βαθμιαία από τον αέρα της απομυθοποίησης και της συνειδητοποίησης των απατηλών ονείρων, ανθίζει ένας έρωτας καταδικασμένος να μείνει ανεκπλήρωτος. Όμως η ιστορία είναι χιλιοειπωμένη, και ο Αμερικανός σκηνοθέτης δεν διατίθεται να πάρει ρίσκα διηγούμενός την. Η μεταφορά του σκηνικού στη Νέα Υόρκη όχι μόνο δεν αλλάζει την εξίσωση, αλλά επιδεινώνει τα προϋπάρχοντα προβλήματα, αφού πρόσωπα και καταστάσεις μοιάζουν ξεπατικωμένα με πρόχειρο τρόπο. Δεδομένου ότι η ένταση και οι οποιασδήποτε μορφής υπερβάσεις λείπουν, η ταινία αφήνει ως προίκα ελάχιστα πράγματα μετά την έξοδο από την κινηματογραφική αίθουσα, παρότι στα 96’ λεπτά διάρκειάς της βλέπεται μέχρι και ευχάριστα.

Το καστ κάνει μια ανεκτά καλή δουλειά, χωρίς να αποφεύγονται και εκεί οι αστοχίες. Η Κρίστεν Στιούαρτ είναι μια «εμπορική» επιλογή που έχει «βγει» σε κάποιους σκηνοθέτες στο παρελθόν (με καλύτερα αποτελέσματα στο «Clouds of Sils Maria» του 2014). Αναμένεται μάλιστα να έχει μέλλον, αν κρίνει κανείς από τις δουλειές που της προσφέρονται, εντούτοις εδώ η άχρωμη ερμηνεία της αδυνατεί να πείσει. Ακόμα και ο τόνος της φωνής της θαρρεί κανείς ότι είναι αταίριαστος με ό,τι παρακολουθούμε.

Βαθμολογία: 2/5

2 σκέψεις σχετικά με το “Κριτική για το «Café Society»

  1. Καθοδική πορεία είχε ο Άλεν μετά το ’94 περίπου, και μέχρι το ’05. Έκτοτε, έχει σκαμπανεβάσματα (και πώς να μην έχει, με μία ταινία το χρόνο!). Απ’ την άλλη, μακάρι οι περισσότεροι σκηνοθέτες να ήταν τόσο καλοί, όσο ο Γούντι στα «χειρότερά» του!
    Η Στιούαρτ ήταν απαράδεκτη: ξυλάγγουρο, μέτρια ηθοποιός και αντιπαθητική (τόσο, που να βγαίνει στην οθόνη! Αυτό το έχω παρατηρήσει άλλη μια φορά, με τη Λέα Σεϊντού, στο «Μεσάνυχτα στο Παρίσι», κατά σύμπτωση). Συχνά ο Γούντι μαγεύεται, φαίνεται, από τις όμορφες πρωταγωνίστριες και δεν τις καθοδηγεί σωστά ή δεν τις αξιοποιεί: δυο φορές έπαιξε σε ταινίες του η Σαρλίζ Θερόν, αλλά την είχε μόνο να περιφέρεται…

    Μου αρέσει!

    1. Έπειτα από τη «Θλιμμένη Τζάσμιν» ακολούθησαν δύο ταινίες του Άλεν στις οποίες θεωρώ ότι ο πήχης έπεσε αρκετά. Δεν θα έβαζα το «Café Society» στην ίδια κατηγορία, γι’ αυτό και δεν μιλώ για συνέχιση της πτωτικής πορείας. Με βρίσκετε σύμφωνο στα υπόλοιπα.

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s