Κριτική για το «Eye in the Sky»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Στο «Eye in the Sky» («Αόρατος Εχθρός»), το ενδεχόμενο απώλειας έστω και μιας αθώας ανθρώπινης ζωής αρκεί ώστε να θέσει μια στρατιωτική αποστολή ύψιστης σημασίας στον αέρα, παρότι η αποτυχία/ματαίωσή της θα επιτρέψει την τέλεση βομβιστικών επιθέσεων (επί κενυατικού εδάφους) με πολλαπλάσιο αριθμό θυμάτων. Σε ένα… παράλληλο σύμπαν, όπου ο δυτικός κόσμος δεν θα είχε βουτήξει βαθιά τα χέρια του στο αίμα των αμάχων και οι παράπλευρες απώλειες δεν θα ήταν άρρηκτα συνδεδεμένες με τον πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία, ένα τέτοιο δίλημμα ενδεχομένως να είχε υπόσταση –αν και θα παρέμενε εξίσου αφελές.

Η σκηνή όπου ο υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ –ένας από τους πολλούς κρίκους μιας πολυεθνικής αλυσίδας με κοινό, «ΝΑΤΟϊκό» παρονομαστή– καλείται να δώσει τη συγκατάθεσή του για την έναρξη της επιχείρησης από το Πεκίνο, όπου βρίσκεται στα πλαίσια επίσκεψης, δίνοντας το παρών σε τουρνουά επιτραπέζιας αντισφαίρισης, είναι μεν ολιγόλεπτη, το «πινγκ-πονγκ» όμως συνεχίζεται απρόσκοπτα. Το παιχνίδι μετάθεσης ευθυνών ανάμεσα σε εκτελεστικά όργανα, με ατέλειωτες διαπραγματεύσεις επί διαπραγματεύσεων και ελάχιστα υπολογίσιμα επιχειρήματα, είναι γνώριμο και μακροσκελές. Ο λόγος της διχογνωμίας πηγάζει από ηθικά διλήμματα που επιβεβαιώνουν ότι στον «Αόρατο Εχθρό» δεν έχουμε να κάνουμε απλά με μια εμπειρία… δημόσιας υπηρεσίας, αλλά και με ένα παιδαριώδες σενάριο. Καταντά βαρετό, επαναλαμβανόμενο και δεν έχει να προσφέρει τίποτα καινούριο. Σαν να μην έφταναν αυτά, η πολιτική ορθότητα θέτει τα αυστηρά της όρια για τους χαρακτήρες, υπό την ανοχή του σκηνοθέτη Γκάβιν Χουντ. Ο τρόπος με τον οποίο ενεργούν και κυρίως οι συναισθηματικές τους αντιδράσεις (η αξιογέλαστη απεικόνιση του πληρώματος χρήζει ιδιαίτερης μνείας) τεστάρουν τα όρια αντοχής του θεατή, υποτιμώντας στον απόλυτο βαθμό την κρίση του. Κυριολεκτικά, θα πρέπει να ζει κανείς μέσα σε γυάλινο ενυδρείο για να τους πάρει στα σοβαρά.

Σχεδόν κάθε στάδιο της συγκεκριμένης αρτίως τεχνολογικά εξοπλισμένης στρατιωτικής επιχείρησης είναι αποκύημα μιας υπέρμετρα ρομαντικής φαντασίας, χωρίς φυσικά να ανταποκρίνεται ούτε στο ελάχιστο στην ωμή πραγματικότητα. Η κατάφωρη προπαγάνδα στοχεύει στον πολίτη της Δύσης, αλλά όντας τόσο χοντροκομμένη, τίθεται εν αμφιβόλω αν θα έχει κάποιο χειροπιαστό αποτέλεσμα. Κρίμα, μόνο, για το φανταχτερό καστ που έμεινε αναξιοποίητο (Έλεν Μίρεν, Άλαν Ρίκμαν στην τελευταία του εμφάνιση).

Βαθμολογία: 1/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s