Κριτική για το «La Corrispondenza»

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Η επιστροφή του παγκοσμίου φήμης Ιταλού σκηνοθέτη Τζουζέπε Τορνατόρε, μια τριετία μετά το εξαιρετικό «The Best Offer» («Το τέλειο χτύπημα»), έρχεται μέσω του ερωτικού δράματος «Θα σε περιμένω, πάντα». Η Έιμι (Ολγα Κιριλένκο), φοιτήτρια διδακτορικού που εργάζεται και ως κασκαντέρ υπό ακραίες συνθήκες, ζει στη σκιά των τύψεων, προίκα ενός τραγικού συμβάντος του παρελθόντος. Η σχέση της με τον αρκετά μεγαλύτερό της Εντ (Τζέρεμι Άιρονς), καθηγητή αστροφυσικής, αποτελεί το κλειδί της επαναφοράς των ισορροπιών στον ευαίσθητο ψυχισμό της, αλλά και συνειδητοποίησης ότι η ανάγκη συνύπαρξης με τον κίνδυνο είναι πλασματική. Το παράδοξο, πλην όμως ρομαντικό της υπόθεσης, είναι ότι ο δίαυλος επικοινωνίας δεν κλείνει ούτε μετά την «εξαφάνιση» του Εντ.

Ο τρόπος που εφευρίσκει ο τελευταίος ώστε να αποτρέψει τη διακοπή της μεταξύ τους επαφής, δεν συνιστά νεότευκτη ιδέα, όμως ο Τορνατόρε καταφέρνει να προβεί σε μια αρκετά γνήσια κατάθεση επί της οθόνης, όχι κάτι λιγότερο από ό,τι θα περιμέναμε από αυτόν. Το δυσάρεστο είναι ότι, μολονότι το «Θα σε περιμένω, πάντα» αρχικά καταφέρνει να ξαφνιάσει και να καθηλώσει, επικαλύπτοντας με ένα διακριτικό πέπλο μυστηρίου τη μοίρα του Εντ και προσδίδοντας σασπένς στην αναζήτηση της Έιμι, πολύ γρήγορα επιτρέπει στο ομιχλώδες τοπίο να ξεκαθαρίσει, αφήνοντας το κεντρικό θέμα γυμνό. Μέσα από ταχύρρυθμα μαθήματα ψυχοθεραπείας και φιλοσοφική προσέγγιση της αστροφυσικής, η σχέση Έιμι-Εντ παραμένει κέντρο όλων, αλλά το γόνιμο έδαφος είναι περιορισμένο. Η ταινία, ανήμπορη να ανατροφοδοτήσει το ενδιαφέρον, φέρνει μεν στο φως όλες τις φάσεις ενδοσκόπησης της πρωταγωνίστριας, μέχρι και τη συμφιλίωσή της με τους δαίμονες του παρελθόντος και των λοιπών δυσχερειών, οι αφορμές που χρησιμοποιεί δε προς επίτευξη του σκοπού της αναδίδουν το άρωμα της στείρας επαναληπτικότητας.

Παρ’ όλα αυτά, η τελική γεύση είναι γλυκιά. Σε αυτό συντελούν οι γοητευτικές, μουντές εικόνες του αγγλικού και σκωτσέζικου τοπίου, μαζί με ολίγη από βόρεια Ιταλία, που, συνοδευόμενες από τα μουσικά θέματα του Ένιο Μορικόνε, αντικατοπτρίζουν αψεγάδιαστα τον ψυχισμό της ηρωίδας. Παράλληλα, οι ηθοποιοί μένουν ταγμένοι στο πλάνο του Τορνατόρε, με αποτέλεσμα μια Κιριλένκο που δίνει έκφραση στην εσωτερική πάλη, και έναν πράο μα ταυτόχρονα ορμητικό Άιρονς, που είναι ικανός να συγκινήσει ακόμα και όταν παίζει με την πλάτη στην κάμερα.

Βαθμολογία: 2,5/5

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s