Κριτική για το «Summertime» («La belle saison»)

Από τον Νίκο Γαργαλάκο

Στο Παρίσι του 1971, η τυχαία συνάντηση δύο γυναικών αποβαίνει καθοριστική για τις ζωές αμφοτέρων. «Η ομορφότερη εποχή» είναι η ερωτική ιστορία της Καρόλ, μιας στρατευμένης φεμινίστριας, και της Ντελφίν, κόρης αγροτικής οικογένειας που σπουδάζει στην Πόλη του φωτός. Στα δυνατά χαρτιά της ταινίας, ξεχωρίζει η αξιόπιστη αποτύπωση του κοινωνικοπολιτικά φορτισμένου, μπολιασμένου με ριζοσπαστικές αντιλήψεις κλίματος που σηματοδότησαν τα γεγονότα του Μάη του ’68, με την αδιάσειστη πίστη στον ρόλο των κινημάτων να έχει εξέχουσα θέση.

Η σκηνοθέτις Κατρίν Κορσινί ξετυλίγει -ορισμένες φορές βιαστικά και άλλες με περισσότερη νηφαλιότητα- το κουβάρι των γεγονότων και αναπτύσσει το προφίλ των ηρωίδων, ρίχνοντας φως στους παράγοντες που θρέφουν την παθιασμένη σχέση τους. Όλα αυτά ώσπου ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας του πατέρα της Ντελφίν αναγκάζει την τελευταία να επιστρέψει στην αγροτική φάρμα και οδηγεί την Καρόλ στην απόφαση να την ακολουθήσει. Φυσικά, η μεταφορά του σκηνικού στη γαλλική επαρχία συνεπάγεται το μεγαλύτερο τεστ και για τις δυο τους, αφού στην κλειστή κοινωνία του χωριού η σύναψη μιας τέτοιας σχέσης δεν θα γινόταν ποτέ αποδεκτή.

Εάν τεθούν προσωρινά στο περιθώριο οι ιδιομορφίες του λεσβιακού δεσμού, η χημεία ανάμεσα στη ρεαλίστρια Ντελφίν και την παρορμητική Καρόλ μοιάζει στο βάθος αρκετά κοινότυπη, καθιστώντας την κατάληξη προδιαγεγραμμένη. Δεν εντοπίζεται όμως τόσο εκεί το πρόβλημα, όσο στο γεγονός ότι με τους χαμηλούς της τόνους (σ.σ. ορισμένες τολμηρές σκηνές αποτελούν παρένθεση), «Η ομορφότερη εποχή» αποτυγχάνει να ταρακουνήσει τον θεατή, αφού δεν διαθέτει τη συναισθηματική ένταση και τις κορυφώσεις του «Blue Is the Warmest Color» («Η Ζωή της Αντέλ»), ούτε την αισθητική αρτιότητα του περσινού «Carol», φιλμ ίδιας θεματολογίας που έχουν να πουν περισσότερα…

Βαθμολογία: 2/5

Μια σκέψη σχετικά μέ το “Κριτική για το «Summertime» («La belle saison»)

  1. Η ταινία μου άφησε την αντίθετη εντύπωση: έβαλε τη σχέση στο κοινωνικό – ιστορικό της πλαίσιο και μπορεί να μην εστίασε τόσο πολύ όσο η «Ζωή της Αντέλ», αλλά έβαλε κι άλλα θέματα (πχ την αντιστροφή ρόλων και συμπεριφορών των ηρωίδων μόλις εγκαθίστανται στο περιβάλλον του χωριού, όπου αποδεικνύεται πως η καθεμία, όταν βρίσκεται σε οικείο περιβάλλον, προσπαθεί να ενσωματωθεί κι όχι να έρθει σε ρήξη μ’ αυτό). Μου φάνηκε πιο ενδιαφέρον απ’ την «Αντέλ», κι ας μην ήταν τόσο δεξιοτεχνικό.

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s